Skip to Content

Συνεντεύξεις

Μαριάνα Κατσιμίχα… για τον δύσκολο -αλλά όχι απαραίτητα αδιάβατο- δρόμο της Τέχνης

Μαριάνα Κατσιμίχα… για τον δύσκολο -αλλά όχι απαραίτητα αδιάβατο- δρόμο της Τέχνης.

Από τα τέλη του 2020, που κυκλοφόρησε από την Protasis το πρώτο ψηφιακό ΕΡ της Μαριάνας Κατσιμίχα, την παρακολουθώ ανελλιπώς και με μεγάλο ενδιαφέρον.

Δε θα κρύψω πως η αφορμή για το πρώτο “κλικ” σε τραγούδι της στο YouTube ήταν η περιέργεια –μια που δηλώνω φανατική των Κατσιμιχαίων- ν’ ακούσω τι είδους τραγούδια γράφει και πώς τραγουδάει η κόρη του Πάνου Κατσιμίχα.

Αυτό το πρώτο “κλικ” ήταν στο τραγούδι “Τhe devil lies”.  Που με εντυπωσίασε για δύο λόγους. Ο πρώτος, επειδή πρόκειται για ένα πραγματικά υπέροχο τραγούδι, ερμηνευμένο από μια φωνή που περνάει απ’ τα αυτιά κατευθείαν στην ψυχή σου. Ο δεύτερος, επειδή άκουσα κάτι τελείως διαφορετικό απ’ ό,τι περίμενα! Και πολύ καλύτερο!

Κάπως έτσι, η Μαριάνα Κατσιμίχα κατάφερε να μετατοπίσει το κέντρο βάρους του ενδιαφέροντός μου από το επώνυμό της στη δουλειά της. Μια που ανακάλυπτα μια τραγουδοποιό με δική της καλλιτεχνική υπόσταση, με απόλυτα δικό της μουσικό στυλ και – όπως διαπίστωσα, παρακολουθώντας την συχνά μέσα απ’ τα social media – με μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα προσωπικότητα. Παρ’ όλο το νεαρό της ηλικίας της.

Συμπέρασμα: Στη συνέντευξη, που ακολουθεί, δε θα διαβάσετε για μήλα που πέφτουν απ’ τις μηλιές και άλλες τέτοιες κοινοτοπίες. Θα σας δοθεί, όμως, η ευκαιρία να διαβάσετε όλα τα ενδιαφέροντα πράγματα, που μοιράστηκε μαζί μας η Μαριάνα Κατσιμίχα.

Ακολουθήστε τη Μαριάνα Κατσιμίχα στα Social Media. Κάντε κλικ στα παρακάτω Links.

YouTube

Facebook

Μαριάνα Κατσιμίχα

Μαριάνα Κατσιμίχα

Συνέντευξη στην Αντιγόνη Καριπίδου.

Η γνωριμία σου με το κοινό έγινε στα τέλη του 2020, με το πρώτο ψηφιακό EP σου, από την Protasis. Με 4 δικά σου τραγούδια και μια διασκευή του Phantasmagoria in Two” του Tim Bucklay. Ποια ήταν η διαδικασία πίσω απ’ αυτή τη δουλειά;

Η αλήθεια είναι πως η διαδικασία πίσω από αυτή τη δουλειά ήταν μεγάλη και πήρε αρκετό καιρό. 

Ο πρώτος λόγος είναι ότι τα τραγούδια αυτά ξεκίνησαν να ενορχηστρώνονται και να ετοιμάζονται κατά τη διάρκεια της πρώτης καραντίνας. Άρα εξ αποστάσεως. Κάτι το οποίο σημαίνει ότι οι δοκιμές, ώστε να βγει ένα αποτέλεσμα όσο το δυνατόν πιο κοντά σε αυτό που ήθελα, ήταν πολλές. 

Επιπλέον, τα τραγούδια αυτά είχαν γραφτεί σε μια ηλικία αρκετά μικρή. Όταν ακόμη πήγαινα σχολείο, οπότε και οι στίχοι έπρεπε να επαναδιαμορφωθούν με τη βοήθεια ενός ατόμου που τα Αγγλικά είναι η μητρική του. Ώστε να μην ακούγεται αφελές και παιδικό το αποτέλεσμα. Φυσικά στη συνέχεια έπρεπε, αφού ολοκληρωθεί το ενορχηστρωτικό κομμάτι, να ηχογραφηθεί η φωνή. Κάτι που έγινε πολύ αργότερα, όταν πλέον είχε λήξει η καραντίνα. 

Ήταν όμως μια αρκετά ευχάριστη και δημιουργική διαδικασία για εμένα.

 

Στίχος αγγλικός. Ήταν έμπνευση της στιγμή ή τον επέλεξες για κάποιον λόγο;

Ο αγγλικός στίχος δίνει μια σιγουριά παραπάνω καθώς είναι πολύ πιο δύσκολο να ακουστεί κάτι ανόητο ή αφελές στα Αγγλικά. 

Αντίθετα το να γράψεις ένα ελληνικό τραγούδι με ωραίους ή έστω αξιοπρεπείς στίχους, χρειάζεται μεγάλη προσοχή και μελέτη, ώστε να έχεις το επιθυμητό αποτέλεσμα. Θεωρώ, άλλωστε, πως ένας κακός ελληνικός στίχος μπορεί να καταστρέψει ένα μουσικό κομμάτι. 

Επιπροσθέτως, σε μια ηλικία των 16-18 που έγραψα αυτά τα τραγούδια, ήταν πολύ πιο οικείο για μένα το αγγλικό καθώς ξένα ήταν κατά βάση και τα ακούσματα μου τότε. 

Παρόλα αυτά, μεγαλώνοντας έχω αρχίσει να πειραματίζομαι και με τον ελληνικό μιας και πάντα η έκφραση στη μητρική γλώσσα είναι πολύ πιο πηγαία.

Κάνοντας μια περιήγηση στο κανάλι σου στο YouTube, διαπιστώνει κανείς ένα ευρύ μουσικό φάσμα, στο οποίο κινείσαι -τουλάχιστον ερμηνευτικά. Από μπαλάντα και ρεμπέτικο μέχρι παραδοσιακό. Είναι η φυσιολογική αναζήτηση του νέου καλλιτέχνη ή νιώθεις να εκφράζεσαι το ίδιο καλά μέσα σ’ όλα αυτά τα διαφορετικά είδη;

Δε μπορώ σίγουρα να μιλήσω για τον κάθε καλλιτέχνη και μουσικό, αλλά για μένα προσωπικά υπάρχουν κάποια είδη που θεωρώ κατά κάποιο τρόπο “safe zone” και άλλα που με δυσκολεύουν περισσότερο. Παρόλα αυτά επειδή από μικρή είχα διάφορα ακούσματα και δεν μου άρεσε να περιορίζω τους μουσικούς ορίζοντές μου ως ακροάτρια, δεν το κάνω ούτε ως ερμηνεύτρια και δημιουργός. Γράφω και τραγουδάω ό,τι μου αρέσει και θεωρώ καλό για τα δικά μου υποκειμενικά κριτήρια. Άρα ναι, με ό,τι αποφασίζω να καταπιαστώ για κάποιο λόγο με εκφράζει και με κάνει να αισθάνομαι σιγουριά, έστω και βραχυπρόθεσμα.

Είναι, πάντως, φανερό πως είσαι μια πολυσχιδής καλλιτεχνική προσωπικότητα. Με την έννοια πως καταπιάνεσαι και με τη γραφή γενικότερα (κρίνοντας από τα δυο κείμενά σου, που επίσης είδα στο κανάλι σου). Στο “Το τσιγάρο”, μάλιστα, βρίσκει κανείς έντονα θεατρικά στοιχεία αλλά και εικαστικό ενδιαφέρον. Πειραματίζεσαι και με άλλες μορφές τέχνης, εκτός απ’ τη μουσική;

Κατά καιρούς έχω καταπιαστεί με διάφορα καλλιτεχνικά, όπως νομίζω και τα περισσότερα άτομα που ασχολούνται με μια τέχνη (σίγουρα όχι με τον ίδιο ζήλο, ούτε με ιδιαίτερη επιτυχία απαραίτητα). Ένα από τα πράγματα, που σίγουρα μου αρέσει να κάνω και κάνω χρόνια, είναι να γράφω τις σκέψεις μου. Με έναν τρόπο λιγότερο συγκεχυμένο από το να έγραφα κάτι εντελώς προσωπικό. Γράφω τις σκέψεις μου και όσα νιώθω, σκεπτόμενη ότι ίσως κάποιος τα διαβάσει. Και με αυτό το κριτήριο δημοσιεύω και πολλά από αυτά τα κείμενα εν τέλει, είτε γραπτά, είτε απαγγέλλοντας / διαβάζοντάς τα και πλαισιώνοντάς τα με μουσική που έχω γράψει. 

Μου αρέσει επίσης ανά περιόδους να ζωγραφίζω, να κάνω διάφορες κατασκευές, να ράβω και να βγάζω φωτογραφίες και βίντεο που τα επεξεργάζομαι εντελώς ερασιτεχνικά.  

 

Τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει δραματικά ο τρόπος που λειτουργεί αυτό που λέμε “μουσική βιομηχανία”. Πώς βλέπει ένας νέος μουσικός το μέλλον του με τα σημερινά δεδομένα; Ποιες δυσκολίες πιστεύεις πως θ’ αντιμετωπίσει ή γενιά σου; Ή – για να μη μιλάμε απαισιόδοξα – πιστεύεις ότι οι αλλαγές αυτές μπορούν να λειτουργήσουν κατά κάποιον τρόπο και θετικά για τον καλλιτεχνικό χώρο;

Ο τρόπος λειτουργίας της μουσικής βιομηχανίας πράγματι έχει αλλάξει και είναι επίσης σίγουρα πολύ πιο δύσκολο να βιοπορίζεσαι από τη μουσική. 

Για μένα, όμως, σημασία σε όλο αυτό έχει τι θέλει κάθε μουσικός από τη μουσική.

Αν η μουσική είναι μέρος της ζωής και της προσωπικότητας σου, πάντα θα είναι εκεί όπως και αν πορεύεται η βιομηχανία του θεάματος. Αν απ’ την άλλη κύριο μέλημα σου είναι να γίνεις “διάσημος” τότε μάλλον πρέπει να αλλάξεις χώρο ενασχόλησης. 

Αυτό που σίγουρα είναι δύσκολο, κάτι για το οποίο δεν μπορώ να μιλήσω καθώς εγώ τώρα ξεκίνησα στην ουσία τις σπουδές μου στη μουσική ούτε βιοπορίζομαι απ’ αυτό, είναι το να ζεις από τη μουσική. Και εννοώ πως πλέον ο κλάδος της μουσικής και γενικά ο καλλιτεχνικός χώρος στην Ελλάδα έχει κορεστεί. Πρέπει, λοιπόν, να γνωρίζεις πως αν θες να ζήσεις από αυτό, επιλέγεις έναν δύσκολο δρόμο. Αλλά όχι αδιάβατο απαραίτητα.

 

Είσαι επικοινωνιακή σαν άνθρωπος; Σ’ ενδιαφέρει η επαφή με το κοινό;

Είμαι επικοινωνιακή, ναι. Και στο στάδιο που είμαι τώρα μου δίνει σίγουρα χαρά να επικοινωνώ με ανθρώπους και να αλληλεπιδρώ, παίρνοντας σχόλια και κριτικές σχετικά με την καλλιτεχνική μου δραστηριότητα. Και γενικότερα, όμως, δεν μου φαίνεται σε καμία περίπτωση δυσάρεστη η επαφή με το κοινό. 

Υπάρχει στα σχέδιά σου η διά ζώσης παρουσίαση της δουλειάς σου;

Σίγουρα μελλοντικά θα με ενδιέφερε να μπορέσω να παρουσιάσω τη δουλειά μου στον κόσμο. Δεν αισθάνομαι, όμως, απόλυτα έτοιμη και σίγουρη σε διάφορους τομείς, οπότε επιλέγω προς το παρόν την έκθεση μου ως ερμηνεύτρια. 

 

Στα τραγούδια σου έχεις γράψει και τους στίχους και τη μουσική. Θα σ’ ενδιέφερε να κάνεις συνεργασίες; Να μοιραστείς τη δημιουργία των τραγουδιών ή να δώσεις τραγούδια σου σε άλλες φωνές;

Η συνεργασία με άλλους μουσικούς είναι απίστευτα σημαντική για να μπορέσεις να προχωρήσεις, να εξελιχθείς και να κατανοήσεις τον εαυτό σου ως καλλιτέχνη. Ήδη έχω έρθει σε επαφή και έχω συνεργαστεί με κάποια άτομα και θα συνεχίσω να το κάνω με μεγάλη όρεξη και χαρά γιατί θεωρώ πως με άλλα άτομα μπορείς να δημιουργήσεις πολύ όμορφα πράγματα.

Το να δώσω δικά μου τραγούδια σε άλλες φωνές δεν είναι στα άμεσα σχέδια μου. Αλλά σίγουρα αν προκύψει να νιώσω ότι κάτι ταιριάζει σε κάποιο άτομο ή ένα τραγούδι μου δεν μπορώ να το τραγουδήσω εγώ, εννοείται ότι θα το κάνω. Συνήθως, όμως, (αυθόρμητα κατά βάση) γράφω τραγούδια που μπορώ και θέλω να τραγουδήσω η ίδια.

 

Ο Χάρης και ο Πάνος Κατσιμίχας αποτελούν ένα σημαντικό κεφάλαιο της ελληνικής μουσικής και είναι σημείο αναφοράς. Όχι μόνο για την μεγάλη αξία του καλλιτεχνικού τους έργου αλλά και για την γενικότερη στάση τους στον χώρο. Σε ανησύχησε η πιθανότητα να κριθείς πιο αυστηρά απ’ ό,τι πρέπει επειδή λέγεσαι Κατσιμίχα;

Η σύγκριση και η κριτική είναι αναπόφευκτες και απόλυτα λογικό να υπάρξουν. Δε τις φοβήθηκα ποτέ και ίσα ίσα μου δημιουργούν μια αίσθηση πρόκλησης. Σίγουρα μια αρνητική κριτική είναι δυσάρεστη σε κάθε περίπτωση. Στην προκειμένη για ν’ αποφύγω αυτή την πιο αρνητική κριτική εξαιτίας της σχέσης μου με τους αδερφούς Κατσιμίχα, είμαι ίσως πιο προσεκτική ως προς το πώς με προβάλλω. Χωρίς, όμως, να σκέφτομαι ότι θα λένε “ααα η κόρη του Κατσιμίχα κοίτα τι βλακείες κάνει”.

Κάνω ό,τι κάνω, ακούγοντας πάντα φυσικά τη γνώμη του πατέρα μου, γιατί του έχω εμπιστοσύνη, αλλά δεν σκέφτομαι ιδιαίτερα τι θα πει ο κόσμος. Ο κόσμος, άλλωστε, πάντα έλεγε και πάντα θα λέει. Καλό ή κακό, πάντα κάτι θα υπάρχει να ειπωθεί.

Απ’ την εικόνα που έχω σχηματίσει, πάντως, παρακολουθώντας σε απ’ τα social media, έχω την αίσθηση πως ούτε και το να σου ανοίξουν διάπλατα οι πόρτες λόγω του επιθέτου σου θα σου άρεσε!

Το όνομα μου είναι ένα όνομα που, αν μη τι άλλο, κουβαλάει μια ιστορία μαζί του. Δεν θα με ενοχλούσε να μου ανοίξουν πόρτες εξαιτίας αυτού αλλά, όπως λέω πάντα, αυτό που θα με στενοχωρούσε θα ήταν να αντιληφθώ ότι μου ανοίγουν μόνο λόγω αυτού. Αν η δουλειά μου και εγώ ως καλλιτέχνης θεωρηθεί ότι έχω να δώσω κάτι, τότε σε καμία περίπτωση δε με ενοχλεί ν’ ακουστεί ακόμα και να χρησιμοποιηθεί το όνομά μου. Αν είχα θέμα με αυτό, άλλωστε, θα είχα κάνει ό,τι έχω κάνει μη χρησιμοποιώντας το.

 

Κρατάς χαμηλούς τόνους γενικά και δε φαίνεται να σε τρελαίνει η ιδέα της προβολής. Κάτι που – κατά τη γνώμη μου – ταιριάζει σε μια αληθινά καλλιτεχνική φύση, που προτιμά την αναγνώριση απ’ την αναγνωρισιμότητα.

Δεν θα κρύψω ότι έχουν υπάρξει μέχρι στιγμής ευκαιρίες για αναγνωρισιμότητα. Είμαι όμως ένα άτομο που δεν έχω νιώσει ποτέ την ανάγκη για κάτι τέτοιο. Θέλω, φυσικά, ν’ αναγνωριστεί ό,τι κάνω, από όσους ανθρώπους κι αν είναι αυτό. Αλλά πραγματικά δεν με ενδιαφέρει να γίνει με εμπορικό τρόπο. Η μουσική είναι για μένα ιερή και αποτελεί κομμάτι του εαυτού μου από όταν με θυμάμαι. Είμαι ευχαριστημένη αν έστω και ένας άνθρωπος νιώσει κάτι ακούγοντας με. Όπως λέω και σε ένα τραγούδι μου “γράφω τραγούδια με στίχους που ίσως ποτέ δεν ταυτιστείς. <α ίσως γράφω και τραγούδια που θα θες να μοιραστείς”. Για μένα αυτό είναι η μουσική. Αν είναι να γίνει κάτι, άλλωστε, θα γίνει στον καιρό του… και αν δε γίνει, δεν με πειράζει καθόλου. 

 

Θα έχουμε σύντομα την ευκαιρία ν’ ακούσουμε καινούργια τραγούδια σου; Δουλεύεις πάνω σε κάτι;

Δεν ετοιμάζω κάτι αυτή τη στιγμή. Αλλά υπάρχουν σκέψεις που σίγουρα θα πραγματωθούν μελλοντικά. Γράφω πολύ και ασχολούμαι με τη μουσική αρκετά, ειδικά τον τελευταίο χρόνο. Οπότε σίγουρα θα προκύψουν διάφορα πράγματα.

Ζαφείρης Κουκουσέλης: “Η επαφή με το κοινό και η δυνατότητα ν’ αφουγκραστείς τις αντιδράσεις του είναι κάτι το μοναδικό που δε μπορεί να αντικατασταθεί εύκολα”

Ζαφείρης Κουκουσέλης: “Η επαφή με το κοινό και η δυνατότητα ν’ αφουγκραστείς τις αντιδράσεις του είναι κάτι το μοναδικό που δε μπορεί να αντικατασταθεί εύκολα”

“Μια βροχή χαλάζι” είναι ο τίτλος του νέου άλμπουμ του Ζαφείρη Κουκουσέλη, που κυκλοφορεί απ’ τον Μετρονόμο. Μια εξαιρετική και ιδιαίτερα προσεγμένη δουλειά, που περιλαμβάνει εννιά τραγούδια και μια ορχηστρική σύνθεση.

Το ομότιτλο τραγούδι “Μια βροχή χαλάζι” προκαλεί ιδιαίτερη συγκίνηση, όχι μόνο για το ευαίσθητο θέμα, που θίγει – αυτό της μετανάστευσης και της προσφυγιάς – αλλά κι επειδή πρόκειται για το τελευταίο τραγούδι, που ηχογράφησε ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας.

Με αφορμή την κυκλοφορία του δίσκου, ο δημιουργός Ζαφείρης Κουκουσέλης μίλησε στο Soundcheck Vlog.

Ζαφείρης Κουκουσέλης

Ζαφείρης Κουκουσέλης

Συνέντευξη στην Αντιγόνη Καριπίδου

Επιστροφή στη δισκογραφία, μετά από αρκετά χρόνια, με τον δίσκο “Μια βροχή χαλάζι”, που κυκλοφορεί απ’ τον Μετρονόμο. Μιλήστε μας γι αυτή τη δουλειά και για το ποιες ήταν οι συνθήκες εκείνες που σας έφεραν και πάλι στη δισκογραφία.

Στην περίοδο της πρώτης καραντίνας είχα το χρόνο ανατρέχοντας στο αρχείο μου να ακούσω, να επιλέξω και να ανασυντάξω παλιό υλικό. Με την προσθήκη κάποιων καινούργιων τραγουδιών, κατέληξα ότι αποτελούσαν μια ενότητα που άξιζε να αποτυπωθεί δισκογραφικά.

Το ομότιτλο τραγούδι του δίσκου “Μια βροχή χαλάζι” είναι μια πολύ δυνατή και συγκινητική στιγμή, μια που πρόκειται για το τελευταίο τραγούδι που ηχογράφησε ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας. Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία;

Σε μια από τις συναντήσεις με τη Λίνα Δημοπούλου, αφού μου έδωσε το στίχο “Μια βροχή χαλάζι”, ανέφερε ότι φανταζόταν τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα – με τον οποίο είχε συνεργαστεί αρκετές φορές στο παρελθόν – ως τον καταλληλότερο ερμηνευτικά για το τραγούδι αυτό. Ήταν λοιπόν η διαίσθηση της Λίνας που οδήγησε σε αυτή τη συνεργασία.

Με τον Λαυρέντη γνωριζόμασταν από παλιά και τον αναζήτησα στην Αθήνα όταν ολοκλήρωσα τη μελοποίηση του τραγουδιού. Ο Λαυρέντης την περίοδο εκείνη ήταν πολυάσχολος με περιοδείες και συναυλίες και μας πήρε αρκετό χρόνο μέχρι την τελική ηχογράφηση. Από την πρώτη στιγμή που βρεθήκαμε διάβασε τον στίχο, άκουσε τη μουσική, του άρεσε και μου είπε απλά «θα το πω». Το σημαντικό για μένα είναι ότι ακολούθησε ακριβώς την πρωτότυπη μελωδική γραμμή χωρίς να αλλάξει κάτι και το απέδωσε με το δικό του μοναδικό τρόπο.

Και το ίδιο το τραγούδι, ωστόσο, θίγει ένα πολύ ευαίσθητο θέμα, αυτό της μετανάστευσης και της προσφυγιάς.

Πράγματι οι στίχοι της Λίνας αναφέρονται στο μεταναστευτικό πρόβλημα και στις χιλιάδες των ανθρώπων που κυνηγημένοι και διωγμένοι από τις πατρίδες τους εγκλωβίστηκαν εδώ, στην προσπάθειά τους για αναζήτηση ενός καλύτερου μέλλοντος σε κάποια πλούσια Ευρωπαϊκή χώρα. Οι άνθρωποι αυτοί που με «σάπιες βάρκες» διασχίζουν το Αιγαίο πληρώνοντας βαρύ φόρο αίματος, ακολουθώντας την ελπίδα που αποδεικνύεται δυστυχώς «μαύρο χιόνι».

Προσπαθεί να μας αφυπνίσει, να μας προβληματίσει, να μας κινητοποιήσει, «Ποιον θεό ντροπιάζει τούτη η σφαγή».

Με παρουσία 35 χρόνων στα μουσικά μας πράγματα, βιώσατε όλες τις αλλαγές που προέκυψαν μέσα σ’ αυτά τα χρόνια στον χώρο. Πώς αντιμετωπίζετε τα νέα δεδομένα; Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να προσαρμοστεί κάποιος στις νέες συνθήκες, σ’ έναν χώρο που ήταν τελείως διαφορετικός στο ξεκίνημά του;

Πραγματικά οι συνθήκες στον χώρο της μουσικής στη διάρκεια αυτών των ετών έχουν μεταβληθεί αρκετά και σε κάποιες περιπτώσεις ολοκληρωτικά. Θα μπορούσαμε να αναφερθούμε στην ριζική αλλαγή στον χώρο της δισκογραφίας, στη διαδικασία υλοποίησης και διάθεσης μιας μουσικής παραγωγής, στην οργάνωση μιας συναυλίας αλλά και στις συνήθειες του κοινού και στον τρόπο επικοινωνίας με τον καλλιτέχνη. Οι μουσικές σκηνές, οι αίθουσες συναυλιών, οι πολιτιστικές εκδηλώσεις περιορίζονται σημαντικά και η πρόσβαση σε αυτές γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Το διαδίκτυο καταλήγει να είναι ο μοναδικός προσβάσιμος χώρος, που παρά τα πλεονεκτήματα που προσφέρει ως μέσο, στερεί την αμεσότητα της επικοινωνίας και τη διαδραστική σχέση καλλιτέχνη – θεατή.

Παρά την πληθώρα των αλλαγών που διαπιστώνουμε, η προσαρμογή στις νέες συνθήκες αποτελεί και προϋπόθεση επιβίωσης. Η ανάγκη έκφρασης και δημιουργίας παραμένει. Και για τον λόγο αυτό αναζητώ συνεχώς τρόπους και διεξόδους που ν’ ανταποκρίνονται στη νέα καθημερινότητα. Περνώ αρκετές ώρες στο σπίτι ακούγοντας μουσική ή στον υπολογιστή γράφοντας και ενορχηστρώνοντας. Οι ώρες με φυσική παρουσία στο στούντιο περιορίζονται συνεχώς, κατά συνέπεια η προετοιμασία πρέπει να είναι πολύ πιο αποτελεσματική. Γενικά αναζητώ βιώσιμους τρόπους, που θα μου επιτρέψουν να υλοποιήσω στόχους και μουσικές επιθυμίες, εξοικονομώντας πόρους απ’ όπου αυτό είναι εφικτό.

Σ’ αυτή τη μακρόχρονη πορεία έχετε να επιδείξετε σημαντικές στιγμές και συνεργασίες. Ποιες ξεχωρίζετε; Υπήρξαν κάποιες καθοριστικές για να γίνετε αυτό που είστε; Σαν μουσικός, εννοώ…

Είχα την τύχη να έχω πολλούς και καλούς δασκάλους στη μουσική, που με βοήθησαν να καταλάβω ότι όλα κερδίζονται με σκληρή δουλειά, επιμονή και υπομονή. Ξεκίνησα να εμφανίζομαι ως μουσικός σε μουσικές σκηνές, θεατρικές παραστάσεις καθώς και συναυλίες συμφωνικής μουσικής. Σημαντικές στιγμές το Δίπλωμα Σύνθεσης και η ένταξή μου στην Ένωση Ελλήνων Μουσουργών. Η παρουσίαση συμφωνικών μου έργων από την Συμφωνική Ορχήστρα Βόλου και την Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ, η συνεργασία μου με τον Δημήτρη Παπαδημητρίου στην θεατρική παράσταση «Όπου και να ταξιδέψω», η σύμπραξη με την Συμφωνική Ορχήστρα Βόλου ως μουσικός (πιάνο-ακορντεόν) στα έργα «Άξιον Εστί», «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», «Αφιέρωμα στον Νίνο Ρώτα». Επίσης οι συνεργασίες μου με την Ορχήστρα Εστουδιαντίνα και τη μουσικοχορευτική ομάδα της Λέρου «Άρτεμις». Σημαντικές για μένα είναι και οι παρουσίες μου στην Ελληνική Δισκογραφία ως συνθέτης, ενορχηστρωτής και μουσικός: «Μέσα σου να χαθώ», παραγωγή Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, «Μια βροχή χαλάζι» παραγωγή Μετρονόμος, ως μουσικός «Ίμβρος – Τένεδος της μνήμης και της λήθης» παραγωγή Ίδρυμα Ιστορικών Μελετών, «Οι φωνές σ’ αυτή την πόλη» παραγωγή Γιώργου Νταλάρα, ως ενορχηστρωτής και μουσικός «Χαίροις Ένδοξε Λάζαρε» παραγωγή Γιώργος Θεοφάνους.

Κάθε δημιουργός περιμένει τη στιγμή που θα παρουσιάσει διά ζώσης τα τραγούδια του στο κοινό. Κάτι που στις μέρες μας φαίνεται ακατόρθωτο εξαιτίας της πανδημίας. Υπάρχουν κάποια σχέδια για εμφανίσεις όταν – επιτέλους – αλλάξουν τα πράγματα;

Η επαφή με το κοινό και η δυνατότητα ν’ αφουγκραστείς τις αντιδράσεις του είναι κάτι το μοναδικό που δε μπορεί να αντικατασταθεί εύκολα. Δυστυχώς η πανδημία τα δύο τελευταία χρόνια έχει μεταβάλει την καθημερινότητά μας κι έχει καταστήσει απαγορευτική αυτή την δυνατότητα επικοινωνίας. Τα σχέδια λοιπόν για ζωντανές εμφανίσεις μετατίθενται για την περίοδο μετά την επιστροφή στην κανονικότητα καθώς οποιοσδήποτε προγραμματισμός αυτή την στιγμή φαντάζει ουτοπικός.

Τι έρχεται μετά το «Μια βροχή χαλάζι»; Δουλεύετε πάνω σε άλλα τραγούδια;

Ο δίσκος «Μια βροχή χαλάζι» εκτός από το ομώνυμο τραγούδι περιλαμβάνει και τα εξής: «Συντονίσου», «Παγκοσμιοποίηση», «Αναμμένη Μηχανή», «Θα Τραγουδώ», «Έρωτας», «Συνείδηση», «Δική μου γη», «Χαβάς του Μπιλάλη», «Ορχηστρικό».

Αποτελείται από εννιά τραγούδια και ένα ορχηστρικό, κυκλοφορεί στα ψηφιακά καταστήματα και τις streaming υπηρεσίες από την εταιρεία Μετρονόμος. Συμμετέχουν οι στιχουργοί Λίνα Δημοπούλου, Κώστας Μπαλαχούτης, Φίλιππος Γράψας, Νίκος Παρθένης. Επίσης, περιλαμβάνεται το ποίημα «Παγκοσμιοποίηση» από την ποιητική συλλογή «Μέμφομαι τον αιώνα μου» της διακεκριμένης Ελληνίδας Ελένης Γλύκατζη Αρβελέρ και μια διασκευή σ’ ένα παραδοσιακό τραγούδι τις Λέρου. Τα τραγούδια ερμηνεύουν οι: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Απόστολος Μόσιος, Θανάσης Ματζίλης, Κώστας Ζεμπίλας και Αντώνης Νταλαρής.

Με την ευκαιρία, που μου δίνετε, θα ήθελα ν’ απευθύνω ένα τεράστιο ευχαριστώ και στους φίλους μουσικούς για τη συμμετοχή και την προσφορά τους στην διαμόρφωση του τελικού αποτελέσματος. Τύμπανα έχουν παίξει: Άγγελος Τσιριγωτάκης, Δημήτρης Γκαβαρδίνας, Βαγγέλης Κατσούρας, Μπάσο: Βαγγέλης Χάνος, Χρήστος Θωμαϊδης, Απόστολος Μόσιος, Ηλεκτρική κιθάρα: Δημήτρης Νάσιος, Νέι: Αχιλλέας Τίγκας, Κανονάκι: Ζήσης Γεωργαλιός, Ακουστική κιθάρα: Απόστολος Μόσιος, Κλαρίνο: Σταύρος Κουσκουρίδας, Λαούτο: Ανδρέας Κατσιγιάννης, Μπουζούκι, Μαντολίνο: Κώστας Γεδίκης, Βιολί: Χρήστος Δασκαλόπουλος, Γιώργος Σκίμπας, Βιολοντσέλλο: Δέσποινα Λουκίδου, Πιάνο, πλήκτρα, ακορντεόν και ενορχηστρώσεις Ζαφείρης Κουκουσέλης.

Πολυξένη Καράκογλου: “Σημεία Στίξης” που συνθέτουν μικρές, ανθρώπινες ιστορίες

Η Πολυξένη Καράκογλου ζει και δραστηριοποιείται στην Αθήνα ως τραγουδοποιός, ερμηνεύτρια και δασκάλα φωνητικής.

Αποφοίτησε από το Μουσικό Σχολείο Πειραιά και το 2012 διακρίθηκε στην 4η Ακρόαση της Μικρής Άρκτου. Έκτοτε έχει συμμετάσχει σε πολλούς δίσκους τραγουδοποιών με ξεχωριστή στιγμή τη συμμετοχή της στο δίσκο «Απ’το μηδέν» με τον Σπύρο Παρασκευάκο και τον Ζαχαρία Καρούνη στο τραγούδι «Ο άνθρωπος μπορεί».

Το 2019 κυκλοφορεί το πρώτο της προσωπικό άλμπουμ «Πολύχρωμες Ζακέτες» με τον Γρηγόρη Πολύζο και την Αθηνά Σπανού και την ίδια χρονιά μοιράζεται τη σκηνή με τον Θάνο Μικρούτσικο στην τελευταία του συναυλία.

Συναντήσαμε την Πολυξένη για μια σύντομη κουβέντα, με αφορμή το καινούργιο της άλμπουμ «Σημεία Στίξης», όπου έχει για πρώτη φορά το ρόλο της τραγουδοποιού σε στίχους της Αθηνάς Σπανού αλλά και δικούς της και ενόψει της μουσικοθεατρικής της παράστασης “Σημεία στίξης” στο Θέατρο Τζένη Καρέζη στις 30/1 και 6/2

 

Πολυξένη Καράκογλου

Πολυξένη Καράκογλου

 

 

Συνέντευξη στην Αντιγόνη Καριπίδου

 

Πολυξένη, σε γνωρίσαμε σαν μια πολύ καλή ερμηνεύτρια αλλά με την πρόσφατη δισκογραφική σου δουλειά “Σημεία στίξης” γνωρίζουμε και μια άλλη πλευρά σου, αυτή της τραγουδοποιίας. Πώς προέκυψε αυτό;

Η τραγουδοποιία ήταν κομμάτι της ζωής μου ήδη από το δημοτικό. Σκαρφιζόμουν μελωδίες και τις έντυνα με στιχάκια. Όταν μπήκα στην “Mικρή άρκτο” είχα πάει στην ακρόαση ως ερμηνεύτρια και αυτός ο τίτλος υπερκάλυψε το γεγονός ότι έγραφα μουσική. Μετά την κυκλοφορία του δίσκου “Πολύχρωμες Ζακέτες” με την Αθηνά Σπανού και τον Γρηγόρη Πολύζο η ανάγκη να δείξω τη μουσική μου ήταν τεράστια και έτσι οδηγηθήκαμε στο σήμερα.

 

Ποιο ήταν το έναυσμα για τη δημιουργία του δίσκου;

Όταν ξεκινήσαμε με την Αθηνά να φτιάχνουμε τα πρώτα τραγούδια, ενώ ήμασταν ήδη στην ολοκλήρωση του πρώτου δίσκου, το βλέπαμε σαν παιχνίδι. Ήταν ο τρόπος μας να χαλαρώνουμε από το στρες εκείνης της περιόδου. Έπειτα συνειδητοποιήσαμε πως αυτά τα τραγούδια φτιάχνουν μια ιστορία και σε συνδυασμό με την ανάγκη μου να έχει ο επόμενος δίσκος μου θέμα και σύνδεση των τραγουδιών μεταξύ τους, ήρθαν τα «Σημεία Στίξης».

 

“Σημεία στίξης”. Γιατί επέλεξες αυτόν τον τίτλο για το άλμπουμ;

Πότε βάζεις τελεία, πότε τέλος και πότε αποσιωπητικά; Τελεία ως τέλος ή τελεία ως καινούργια αρχή; Τα «Σημεία στίξης» είναι το χρώμα του γραπτού λόγου. Έτσι και το άλμπουμ μας ελπίζουμε να είναι το χρώμα στην ιστορία που περιγράφει ο στίχος.

Μιλάμε για μια πολύ προσεγμένη και πλούσια παραγωγή, με τη συμμετοχή πολλών μουσικών, κάτι που μας έχει λείψει τα τελευταία χρόνια, δεδομένου ότι τα πράγματα στη μουσική βιομηχανία έχουν αλλάξει δραματικά.

Ναι, είχα στο μυαλό μου να το κάνω όπως το φανταζόμουν. Για αυτό το λόγο και δεν το έβγαλα από κάποια γνωστή εταιρεία αλλά έκανα δικό μου label και το έστησα από την αρχή όλο. Χαίρομαι που το εκτίμησες και καταλαβαίνεις τις δυσκολίες του.

 

Όπως μας ενημερώνει το σχετικό Δελτίο Τύπου, τα τραγούδια του δίσκου κρύβουν πίσω απ’ τη δημιουργία τους μια ιστορία. Υπάρχει και κάποιος συνδετικός κρίκος ανάμεσα στα ίδια τα τραγούδια;

Τα τραγούδια συνθέτουν την ιστορία κάθε ανθρώπου που μπαίνει στην αρένα της ζωής. Έρχεται αντιμέτωπος με την πραγματικότητα και πάνω που είναι έτοιμος να απογοητευτεί βρίσκει τον λόγο να το παλέψει και λέγοντας «τίποτα δεν έσπασε ακόμα» γνωρίζει την καλύτερη εκδοχή του εαυτού του, ερωτεύεται, αγαπάει βαθιά και γίνεται εν τέλει αυτός που δίνει τη σκυτάλη σε έναν νέο άνθρωπο να πάρει το δρόμο της ζωής με τη σειρά του.

Πολυξένη Καράκογλου

Πολυξένη Καράκογλου

Πώς αντιμετωπίζεις την κατάσταση στον χώρο της μουσικής και του τραγουδιού; Έτσι όπως διαμορφώθηκε με τις συνθήκες της πανδημίας;

Καινούργιες συνθήκες. Καινούργια συναισθήματα αλλά και καινούργιες ισορροπίες.

 

Ελπίζω ότι πολύ σύντομα θα έχουμε πάλι τη δυνατότητα ν’ απολαύσουμε ζωντανή μουσική. Ώστε να γνωρίσουμε και ν’ ακούσουμε διά ζώσης τα τραγούδια του δίσκου. Έχεις κάποια σχέδια σχετικά με αυτό;

Τις Κυριακές 30 Ιανουαρίου και 6 Φεβρουαρίου θα είμαστε στο θέατρο «Τζένη Καρέζη» με την μουσικοθεατρική παράσταση μας «Σημεία Στίξης». Τα κείμενα της παράστασης υπογράφει η Αθηνά Σπανού. Σε όποιον άνθρωπο λείπει να τραγουδήσει, να συγκινηθεί, να πεισμώσει και να φύγει με ένα αχ θα έλεγα να έρθει!

 

Με ποιο σημείο στίξης θα τέλειωνες την κουβέντα μας;

Με αποσιωπητικά… γιατί ειπώθηκαν πολλά αλλά εύχομαι να έχουμε πολλά ακόμα να κουβεντιάσουμε στο μέλλον.

 

Θοδωρής Καρέλλας “Όταν ξεγυμνώνεις τις αλήθειες έρχεσαι αντιμέτωπος με όσους τις θέλουν κρυμμένες”

Θοδωρής Καρέλλας “Όταν ξεγυμνώνεις τις αλήθειες έρχεσαι αντιμέτωπος με όσους τις θέλουν κρυμμένες”

Ο Θοδωρής Καρέλλας κλείνει αισίως μια 20ετία στον χώρο της μουσικής, έχοντας απ’ τον πρώτο κιόλας δίσκο του, “Αλήθειες και Μύθοι”, σημαντικές συνεργασίες στο ενεργητικό του.
Δημιουργικός όσο ποτέ και μαχητικός όσο πάντα, ο Θοδωρής παραχώρησε μια χειμαρρώδη συνέντευξη στο Soundcheck Vlog, παίρνοντας θέση για όσα μας αφορούν.
Οι δύσκολες περιστάσεις, άλλωστε, απαιτούν ανθρώπους που έχουν το θάρρος να εκφράσουν τη γνώμη τους και να πάρουν θέση αλλά και να παλέψουν για να έρθουν τα καλύτερα!

 

Συνέντευξη στην Αντιγόνη Καριπίδου

 

Θοδωρής Καρέλλας

Θοδωρής Καρέλλας

Θοδωρή, κοντεύεις μια 20ετία στον χώρο, κατά τη διάρκεια της οποίας είχες τη χαρά να συνεργαστείς με πολύ σημαντικούς μουσικούς απ’ τον πρώτο κιόλας προσωπικό σου δίσκο “Αλήθειες και Μύθοι”. Ποιες στιγμές και ποιες συνεργασίες θυμάσαι έντονα; 

 

Κρύβε χρόνια!

Πράγματι, υπήρξα πολύ τυχερός κι έχω καλούς φίλους από εκείνη την περίοδο μέχρι και σήμερα. Βέβαια, εκείνη την εποχή, λόγω του νεαρού της ηλικίας μου και σε συνδυασμό και με το γεγονός πως ήμουν πολύ ατίθασος, ίσως να μη διαχειρίστηκα σωστά κάποια πράγματα αλλά όλα είναι σχετικά. Πάντως, τώρα είμαστε εδώ που είμαστε και ευχαριστώ – με τη μνήμη μου ξυράφι – τον καθένα που έχει βρεθεί στη ζωή μου, διότι το κάθε τι είναι σημαντικό στη δική μου διαδρομή.

Κάτι που μου έρχεται στο μυαλό τώρα, έτσι για την ιστορία: Πρώτος δίσκος, “Αλήθειες και Μύθοι”. Ηχογραφούσαμε το “Σεργιάνι” ένα τραγούδι σε στίχους του πατέρα μου, δική μου σύνθεση κι ενορχήστρωση του Αντώνη Μιτζέλου. Είχε έρθει ο Μίλτος Πασχαλίδης για να κάνουμε το ντουέτο στο τραγούδι. Εκείνη την ημέρα ηχογραφούσε εκεί κι ένας εξαίρετος μουσικός, ο Omar Faruk Tekbilek. Ακούγοντας, λοιπόν, το τραγούδι μας μπήκε μέσα και ρώτησε “Ποιανού είναι αυτό το τραγούδι;” απευθυνόμενος στον Αντώνη, ο οποίος έδειξε προς το μέρος μου, λέγοντας “Του μικρού”. Τότε εκείνος ύψωσε τη φωνή του και είπε “This is manifest, bravo”!

Στον ίδιο δίσκο υπάρχει ένα τραγούδι, για την εισαγωγή του οποίου ο Αντώνης χρειαζόταν έναν μπουζουξή για να παίξει ένα ταξίμι στην εισαγωγή. Ήρθε, λοιπόν, ο Βασίλης Κορακάκης και το έπαιξε πολύ μάχιμα! Πρόσφατα βγήκαμε για καφέ με τον Βασίλη και μου είπε ότι εκείνο ήταν το πρώτο του “στουντιακό μεροκάματο”! Ο Βασίλης Κορακάκης είναι σπουδαίος οργανοπαίχτης και ανερχόμενος συνθέτης. Έχουμε πει, μάλιστα, να κάνουμε ένα ωραίο λαϊκό τραγούδι του με τη φωνή μου!

Μου έχουν μείνει, λοιπόν, πολλές και διάφορες στιγμές και συνεργασίες από εκείνη την πρώτη περίοδο της ζωής μου στη βιομηχανία του τραγουδιού. Κράτησα το τραγούδι αλλά και τους ανθρώπους, όπως φαίνεται…

 

Θοδωρής Καρέλλας

Θοδωρής Καρέλλας

Από την προσωπική φωτογραφική συλλογή του Θοδωρή Καρέλλα

 

Πότε κατάλαβες ότι αυτό που θέλεις να κάνεις είναι η μουσική;

 

Από τη στιγμή που κατάλαβα ότι είναι αδύνατο να κάνω κάποια άλλη δουλειά, κάτι που προσπάθησα αρκετές φορές. Είναι η μόνη “δουλειά” που με κάνει να μην είμαι δυστυχισμένος ή τουλάχιστον να μην είμαι πολύ δυστυχισμένος! Αλλά, πίστεψέ με, μια τέτοια επιλογή έχει και πολύ μεγάλο κόστος! Αξίζει, όμως!

 

 

Τα τελευταία χρόνια η μουσική και οι μουσικοί αντιμετωπίζουν προβλήματα, που κάποτε ούτε να φανταστούμε δε μπορούσαμε. Σίγουρα κι εσύ, όπως κι οι περισσότεροι συνάδελφοί σου, έχεις νιώσει τον αντίκτυπο πολύ έντονα. Πώς αντιστέκεσαι;

 

Τα τελευταία χρόνια ο περισσότερος κόσμος, ανεξάρτητα από τον χώρο της μουσικής, αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα. Απλά ο κλάδος μας πλήττεται πάντα απ’ τους πρώτους και βγαίνει κατά κανόνα τελευταίος απ’ τα δύσκολα γιατί, όπως και να το κάνεις, όταν μπαίνουν στο τραπέζι ζητήματα επιβίωσης πώς να βγει ο κόσμος να διασκεδάσει;

Για να μην αναφερθώ στην ψυχαγωγία, που έχει γίνει πολυτέλεια πια, γιατί ο εξαθλιωμένος δύσκολα κατανοεί πως πρέπει να βαδίσει προς την κατεύθυνση του να καλλιεργηθεί, να προβληματιστεί, να σηκωθεί και ν’ αλλάξει την κατάσταση. Αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι η μοναδική πραγματική διέξοδος. Τουλάχιστον εγώ αυτό έχω καταλάβει στα σαράντα χρόνια μου πάνω στον πλανήτη.

Ναι, η δεκαετής κρίση τσάκισε τα πάντα και τώρα έχουμε μια καινούργια κρίση. Έχω παίξει σε μαγαζί για 15 ευρώ. Το λέω, όμως, με καμάρι γιατί μ’ αυτόν τον τρόπο έγινα πιο δυνατός σε διάφορα επίπεδα, δεν πρόδωσα τις αξίες μου και τα πιστεύω μου, έμεινα όρθιος και αφοσιωμένος στον δρόμο που επέλεξα και επιλέγω ακόμη. Και με την αλληλεγγύη των δικών μου ανθρώπων, με συλλογικό αγώνα και με δημιουργία, νά ‘μαστε! Μιλάω για τον εαυτό μου χωρίς ν’ ασκώ κριτική σε κανέναν, πολύ περισσότερο όταν τίθενται θέματα επιβίωσης!

 

Θοδωρής Καρέλλας

Θοδωρής Καρέλλας

Είναι μονόδρομος η μουσική και η αντίσταση μέσω αυτής ή σκέφτηκες κάποια στιγμή να τα παρατήσεις;

 

Για λόγους επιβίωσης οποιοσδήποτε μπορεί να τα παρατήσει, αφήνοντας πίσω, όμως, τα όνειρά του, την αλήθεια του, τους κόπους ολόκληρης ζωής πολλές φορές. Το ερώτημα είναι: θα έπρεπε να συμβαίνει κάτι τέτοιο; Και δεν το ρωτάω μόνο στον εαυτό μου φιλοσοφικά αλλά και στην κοινωνία: Ποια πρέπει να είναι η πολιτική γύρω απ’ αυτά τα θέματα; Πώς η ίδια η κοινωνία παλεύει για να κρατήσεις όρθιες και ζωντανές τις τέχνες, τον πολιτισμό γενικότερα, που κατ’ εμέ είναι μια ανώτερη διαδικασία μέσα στον κόσμο, εξανθρωπίζει, “μεγαλώνει” τον άνθρωπο; Και ποια είναι η συνειδητότητα της ίδιας της κοινωνίας σε σχέση με τον πολιτισμό γενικότερα;

Έχουμε φτάσει στο σημείο να γινόμαστε γραφικοί. Τραγούδια μιας άλλης εποχής γίνονται διαχρονικά και επίκαιρα. Αυτό απ’ τη μια είναι θετικό και το θέλουμε, γιατί σημαίνει ότι μια τέτοια τέχνη είναι αληθινή κι εκφράζει σε βάθος, είναι και αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας του λαού μας. Απ’ την άλλη, όμως, μήπως θα έπρεπε να έχουμε ξεπεράσει και κάποια τέτοια φαινόμενα; Η μουσική και το τραγούδι είναι αυτά που με ρωτάς, εκείνα που προανέφερα και χιλιάδες άλλα πράγματα και νοήματα, που δεν θα τα χώραγε ένα ολόκληρο βιβλίο. Είναι και ανάταση, είναι και τρόπος ζωής. Πόσες φορές δε συνέβη μόνο από έναν στίχο ενός τραγουδιού να έβγαλες πέρα μια μέρα ή μια βδομάδα; Ή, ακόμη, να έγινε δικό σου σύνθημα που το φυλάς και το έχεις μαζί στη διαδρομή σου; Άλλα, πάλι, τραγούδια δεν έχουν γίνει αφορμή ν’ αλλάξεις ζωή, τον τρόπο που σκέφτεσαι ή να σημαδέψουν μια ανθρώπινη σχέση; Αν ήμουν πλούσιος ή αν είχα εξασφαλισμένη την επιβίωσή μου, θα σταματούσα να παίζω σε μαγαζιά, θα ηχογραφούσα δίσκους και θα τους παρουσίαζα όποτε θα ήμουν έτοιμος. Θα έκανα πολλά, άπειρα πράγματα, που θεωρώ ότι θα είχαν σπουδαίο λόγο ύπαρξης.

 

 

Πώς αξιολόγησες την απαγόρευση της μουσικής ως μέτρο αντιμετώπισης της πανδημίας;

Ειδικός δεν είμαι, σε καμία περίπτωση. Μόνο απ’ αυτά που διαβάζω και ενημερώνομαι, αντιλαμβάνομαι και συζητάω, μπορώ να έχω κάποια άποψη. Είναι ζήτημα πολιτικής, βεβαίως, αλλά… τα παιδιά βρίσκονται εκτός πραγματικότητας!

Μπαίνω στο μετρό να πάω στη δουλειά μου και δουλεύω σε ταβέρνα, σε χώρο εστίασης δηλαδή, ως μουσικός. Απ’ τη μια μέσα στο μαγαζί υπάρχουν αποστάσεις (και μεγαλύτερες απ’ ό,τι ορίζουν τα μέτρα) κι από την άλλη μέσα στο μετρό δε μπορώ ν’ αναπνεύσω! Πώς είναι οι σαρδέλες οι παστές; Έτσι είμαστε μέσα στα λεωφορεία και στο μετρό! Και σαν να μη φτάνει αυτό, κόβουν τη μουσική και απαγορεύουν και την κυκλοφορία, ως σχεδόν μοναδικό μέτρο για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Γελάνε και τ’ αγάλματα! Και τελικά, για κάτι που επιβάλλεται από το κράτος δε θα έπρεπε ο πολίτης ν’ αποζημιώνεται; Κι όμως, οι μουσικοί πλέον δεν αποζημιώνονται ούτε γι αυτό! Το μόνο πράγμα, που μπορεί να φέρει ίσως κάποια αποτελέσματα, είναι ο συλλογικός αγώνας, μέσα απ’ το σωματείο μας, π.χ. Ειδικότερα, η αποζημίωση αυτού του ειδικού σκοπού ήταν κατάκτηση των σωματείων μας. Απλά, είναι θλιβερό ν’ αγωνίζεται κάποιος για κάτι που θα έπρεπε να είναι δεδομένο.

Θοδωρής Καρέλλας

Θοδωρής Καρέλλας

Είσαι έντονα πολιτικοποιημένος κι απ’ τους λίγους καλλιτέχνες που δε διστάζουν να εκφράσουν την άποψή τους και να πάρουν θέση. Το έχεις πληρώσει αυτό κι αν ναι, πώς;

Μα μου το επιβάλλουν οι συνθήκες! Για να ξεκαθαρίσω τη θέση μου. Ναι, είμαι έντονα πολιτικοποιημένος αλλά πείτε μου, ρε παιδιά, μόνο εγώ (και μερικοί ακόμα) βλέπω την άθλια πραγματικότητα; Είμαι πολιτικοποιημένος αλλά αυτό που θέλω να πω, θέλω κυρίως να το εκφράζω με την τέχνη μου. Το θεωρώ, όμως, αυτονόητο σε θέματα που σχετίζονται με τη ζωή μου και τη ζωή των συνανθρώπων μου να πράττω αναλόγως. Φυσικά και το έχω πληρώσει και το πληρώνω ακόμη.

Όταν κάποιος ξεγυμνώνει τις αλήθειες βρίσκει αντιμέτωπους αυτούς που τις θέλουν κρυμμένες και θαμμένες. Είναι ένα καλοστημένο σύστημα γεμάτο από ανθρώπους με ψεύτικα χαμόγελα, με όνειρα και οράματα εκπτωτικά. Πάντα υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις. Να σου πω, όμως, ότι η “πληρωμή” πολλές φορές είναι και καλή. Υπάρχει και η ανταμοιβή, που είναι ο σεβασμός, η εκτίμηση απ’ το επαγγελματικό και προσωπικό μου περιβάλλον.

Επιπλέον, κάνοντας τον απολογισμό μου, έχω τη συνείδησή μου πεντακάθαρη! Τελικά, κάποια πράγματα δεν έχουν τιμή παρά μόνο αξία και ως εκ τούτου δύσκολα αγοράζονται ή πουλιούνται.

Τι σε προβληματίζει και σε ανησυχεί και τι σε γεμίζει με αισιοδοξία;

Πάντως δε με προβληματίζει το αν μια ομάδα βάλει γκολ ή πάρει πρωτάθλημα. Ούτε με αφορά πού πήγε ή τι φόρεσε ένα δημόσιο πρόσωπο. Μας θεωρούν ηλίθιους και μας αποχαυνώνουν. Η τηλεόραση έχει καταντήσει σκουπίδι και τρέφει σάπια πρότυπα έτσι ώστε να γινόμαστε απαθείς, αδιάφοροι, απολιτικοποιημένοι, “άδειοι” από οράματα για τη ζωή μας. Σε μια κοινωνία, που ματώνει από παντού, λέω όχι σε οτιδήποτε κάνει τον άνθρωπο υπάνθρωπο.

Με προβληματίζει πολύ το ότι έχουμε γίνει μια κοινωνία φτηνή, με τον καθένα μας να κυκλοφορεί μηχανικά, εμπορικά, χωρίς νόημα μέσα και γύρω μας. Έχουμε χάσει την ουσία σε πολλές περιπτώσεις. Έχουμε γίνει κυνικοί, χάνονται και οι μύθοι, οι ατομικές και κοινωνικές ευαισθησίες. Με προβληματίζει που, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, το 40% του πλανήτη δεν έχει πρόσβαση σε τροφή και καθαρό νερό. Με ανησυχεί που “Ο Σολωμόντας έγραψε τον εθνικό ύμνο”, όπως το είδα σ’ ένα βίντεο στο διαδίκτυο! Αυτό σημαίνει ότι κάθε γενιά, ίσως δε δίνει τη σημασία και το βάρος που θα έπρεπε σε κάποια σημαντικά ζητήματα ή δεν παίρνει τη βοήθεια που θα έπρεπε για να είναι αλλιώς τα πράγματα. Μ’ αυτόν τον τρόπο αποκόπτεται και από την ιστορία του τόπου της.

Βέβαια, ο νέος άνθρωπος σήμερα χρειάζεται πολύ περισσότερο χρόνον για να ωριμάσει τις ιδέες του, να κατανοήσει το περιβάλλον του, να καταλάβει τον ίδιο του τον εαυτό. Σ’ αυτό το επίπεδο δεν είμαι και νομίζω δεν θα έπρεπε να είμαστε αυστηροί. Και μια που αναφέρθηκα στους νέους, ναι, την ξέρω πολύ καλά τη δυστυχία που βιώνουμε στο σύνολο τόσα χρόνια. Δικαίως οι νέοι άνθρωποι είναι θυμωμένοι, αγριεμένοι. Απλά, αντιλαμβάνομαι ότι αντί να οργανώνονται με όραμα για τη ζωή και το καλό, σε πολλές περιπτώσεις χάνονται σε μικρά κυκλώματα και άγριες συμπεριφορές, χωρίς ουσία και κατευθύνσεις περίεργες είτε ατομικά είτε κοινωνικά. Γίνονται όλο και πιο σύνθετα τα ζητήματα. Μιλάω για το πώς αντιλαμβάνομαι τα πράγματα σ’ ένα γενικότερο πλαίσιο και ανησυχώ, πάντα ανησυχώ.

Εκείνο, όμως, που με ανησυχεί περισσότερο είναι πως οι καλλιτέχνες δε βγαίνουν να τα πουν. Υπάρχουν μερικοί, αλλά όχι όλοι. Αναρωτιέμαι, αν όχι αυτές οι ανάγκες, τότε ποιες είναι εκείνες που θα έπρεπε να γεννήσουν ανησυχία στον καλλιτέχνη; Είμαστε συνένοχοι όσο σιωπούμε. Καμμιά δικαιολογία!

Με φοβίζει ιδιαίτερα η ανοχή στον φασισμό σ’ όλες του τις μορφές και που, δυστυχώς, τον βιώνουμε καθημερινά μέσα στην κοινωνία με διαφορετικούς τρόπους. Ψάχνω να δω κι εγώ κατά πόσο και πού λειτουργώ έτσι, για να το αντιμετωπίσω. Τρέχουν τα γεγονότα πολύ κι έχουμε φτάσει στο σημείο να μη δίνουμε τη σημασία που χρειάζεται.

Σ’ όλον τον κόσμο βόμβες πάνε κι έρχονται και πέφτουν κι εμείς φτιάχνουμε τα μαλλιά μας να είναι ανέμελα! Άνθρωποι διαχωρίζονται ανάλογα με το χρώμα ή την κοινωνική τους τάξη. Η ανθρώπινη ζωή έχει αξία για όλο και πιο λίγους. Μια διαστροφή! Τι ρόλο πρέπει να παίξει η τέχνη εκεί; Πάντως, όχι τον ρόλο που παίζουν τα τραγούδια του εμπορίου πια. Υπάρχουν στίχοι που λένε “Είσαι ένα πουτ...” ή “βγάζω λεφτά, γαμ… μουν… και έχω όπλα” κ.λπ. και είναι κοινώς αποδεκτοί. Κι όλα αυτά τα ακούνε παιδιά, χτίζονται συνειδήσεις. Δεν έχω κάτι προσωπικά μ’ αυτά τα παιδιά αλλά αν όλο αυτό γίνεται συνειδητά κι όχι επειδή έχουν χάσει τον δρόμο τους, με φοβίζει.

Είναι ένα φαινόμενο που θα έπρεπε να μας απασχολεί όλους. Ο πολιτισμός παίζει ίσως τον σημαντικότερο ρόλο για τη συμπεριφορά μιας κοινωνίας.

Θοδωρής Καρέλλας

Θοδωρής Καρέλλας

Ποιος είναι ο τρόπος που επιλέγεις να επικοινωνείς τη δουλειά σου, δεδομένου πως διαιωνίζεται το πρόβλημα του έμμεσου “αποκλεισμού” πάρα πολλών καλλιτεχνών από τα ΜΜΕ;

Μα καλά, πώς να την επικοινωνήσω; Να ξεκινήσω απ’ το γεγονός ότι η δική μου δουλειά είναι να γράφω τραγούδια, να ενορχηστρώνω, να κάνω πρόβες, να επιλέγω τραγουδιστές και μουσικούς. Να φτιάχνω σχήματα και να κάνω παραστάσεις, να σκέφτομαι τις ιδέες μου και να τις υλοποιώ μέσω της τέχνης του τραγουδιού σε κάποιο στούντιο ή σε μια παράσταση ή συναυλία. Πώς είναι δυνατόν να ξέρω τον τρόπο να το προωθώ όλο αυτό;

Αν ήταν έτσι, θα σπούδαζα κάτι σε σχέση μ’ αυτό. Αν έχω μια έτοιμη δουλειά, πρέπει να βγω να δώσω μια συνέντευξη. Το σκέφτομαι σαν υποχρέωσή μου αυτό. Αλλά το να προσπαθώ να βρω ο ίδιος τους τρόπους για να δημοσιευθεί μια συνέντευξη και πολλές φορές επί πληρωμή, αυτό με ξεπερνάει. Θα μου πείτε, άλλαξε ο κόσμος. Ναι, τα πράγματα εξελίσσονται αλλά αυτό δε σημαίνει πάντα πρόοδο!

Προσπαθώ, λοιπόν, προς το παρόν να προωθώ τη δουλειά μου μέσω της προσωπικής μου σελίδας στο Facebook και απ’ το κανάλι μου στο YouTube. Και στέλνω αυτό το μήνυμα: Κυρίες και κύριοι, ήρθε η ώρα ν’ αναλάβετε ό,τι σας αναλογεί και να διαδώσετε τα μηνύματα νέων καλλιτεχνών, που έχουν λόγο ύπαρξης! Κι ας υπάρχει υπερπληροφόρηση! Ας “ψαχτούμε” περισσότερο. Και κάτι ακόμη: Κάποιοι μπορεί να λένε ότι είμαι το “μαύρο πρόβατο” έτσι όπως συμπεριφέρομαι ή σκέφτομαι.

Μη νομίζετε, όμως, ότι δεν μου αρέσει ο “μύθος”. Μπήκα στον χώρο γιατί ήμουν – κι ευτυχώς είμαι ακόμη – ερωτευμένος με το τραγούδι και τη μουσική. Μου αρέσει και η δημοφιλία και το ωραίο και το “γυαλί”. Μου αρέσει ν’ ακούγονται τα τραγούδια μου απ’ τα ραδιόφωνα, μου αρέσουν και οι δημοφιλείς συνεργασίες. Θέλω, όμως, να μπορώ να εκφράσω και να εκφραστώ μέσα απ’ τη μουσική βιομηχανία ως ο πραγματικός εαυτός μου!

Δε γίνεσαι σπουδαίος, φίλε μου, επειδή γίνεσαι διάσημος! Ούτε ξεχωρίζεις μ’ αυτό από κάποιον, οποιονδήποτε. Τα έργα αν είναι καλά, σπουδαία, αυτά έχουν την πραγματική αξία γιατί μόνο εκείνα, ίσως, μένουν παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές. Αλλιώς θα πεθάνεις μαζί μ’ αυτά ή – ακόμα χειρότερα – όπως συμβαίνει συχνά, τα δημιουργήματά σου θα πεθάνουν πολύ πριν από σένα. Δε βγάζω τον εαυτό μου έξω απ’ όλα αυτά. Είμαι πάντα έτοιμος για την κριτική, στην ουσία των πραγμάτων.

Φαίνεται πως βίωσες την καραντίνα με δημιουργικό τρόπο, μια που μαζί με τον Θωμά Ψήμμα, που έγραψε τους στίχους, μας χαρίσατε ένα εξαιρετικό μουσικό άλμπουμ, τον “Φρέσκο Πηλό”, που κυκλοφόρησε απ’ τον Μετρονόμο.

Ευχαριστούμε πολύ. Μακάρι και το ευρύ κοινό να εκφράσει μια τέτοια άποψη. Ναι, πράγματι υπήρξαμε υπερ-δημιουργικοί, ήταν μια καταπληκτική συγκυρία! Μαζί με τον καλό φίλο πια Θωμά, έχουμε ολοκληρώσει μπορεί και 40 τραγούδια συνολικά, σε διάρκεια μόλις μερικών μηνών.

Πάντως, ο Θωμάς έχει γίνει “μούσος” μου, με εκφράζει πολύ μ’ αυτά που γράφει και ήδη, τολμώ να πω, έχουμε έναν εξαίρετο νέο στιχουργό στον τόπο. Εύχομαι και εις ανώτερα! Και με την ευκαιρία, έτσι για την ιστορία να πω ακόμη ότι σε μια πολύ πρόσφατή μου συνάντηση με τον κ. Φώντα Λάδη, βάζοντάς του ν’ ακούσει 1 – 2 τραγούδια απ’ τον Φρέσκο Πηλό, έδωσε τα ειλικρινή του συγχαρητήρια, τόσο σε ό,τι αφορά στον στίχο όσο και στη μουσική. Και είναι, πιστέψτε με, πολύ αυστηρός κριτής.

Ο Θανάσης Συλιβός, δηλαδή ο Μετρονόμος, που είναι μια πολύ ποιοτική εταιρεία στις μέρες μας και αντέχει και κρατάει ακόμη, αγκάλιασε με αγάπη τον δίσκο και τον ευχαριστώ ιδιαίτερα για την καλοσύνη και τη βοήθειά του γενικότερα. Αισθάνομαι στ’ αλήθεια τυχερός, που ο δίσκος κυκλοφόρησε απ’ τον Μετρονόμο.

Φρέσκος Πηλός

Φρέσκος Πηλός

Μιλάμε για ένα ολοκληρωμένο μουσικό έργο, έναν δίσκο με 10 ερμηνευτές και με τα τραγούδια του άλμπουμ να είναι εμπνευσμένα από σημαντικά γεγονότα, που σημάδεψαν την προηγούμενη χρονιά. Προσφέρεται η εποχή μας για τέτοια έργα;

Η εποχή επιβάλλει τέτοια έργα. Αν όχι τώρα, πότε; Το ανέφερα και πιο πριν, οι συνθήκες που επικρατούν καθιστούν σχεδόν αδύνατο να υλοποιηθούν τις περισσότερες φορές τέτοιου είδους δουλειές. Και ακόμη πιο δύσκολο είναι να προωθηθούν αλλά και να παιχτούν ζωντανά. Σκεπτόμενος ότι ένα τέτοιο έργο θα έπρεπε ν’ ανοίγει δρόμους – κι αυτό το λέω επειδή όλοι οι καλλιτέχνες το αγκάλιασαν με χαρά και εκτίμηση – πήρα τηλέφωνο να κλείσω ημερομηνία για να κάνουμε την παρουσίαση σ’ ένα μαγαζί.

Όταν του είπα του ανθρώπου ότι θα είμαστε πάνω-κάτω 25 άτομα, έσκασε στα γέλια και μου είπε ότι είναι αδύνατο να γίνει κάτι τέτοιο! Και δε φταίει ο επιχειρηματίας σ’ αυτή την περίπτωση.

Απ’ την αρχή της δημιουργίας ενός τραγουδιού – πόσω μάλλον ολόκληρου έργου – μέχρι το τέλος μιας παράστασης, πρόκειται για ένα μεγάλο εγχείρημα. Ας πούμε ότι ένας δίσκος αποτελείται από 10 τραγούδια. Κι ότι στο κάθε τραγούδι για να γίνει μια αξιοπρεπής ενορχήστρωση χρειάζονται κατά μέσο όρο 4-5 μουσικά όργανα. Άρα αντίστοιχα και άνθρωποι. Αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να πληρωθούν, όπως πρέπει να πληρωθεί και το στούντιο. Ένας μουσικός κατά μέσο όρο θα χρειαστεί 2 ώρες ηχογράφησης και πιο πρι ίσως και άλλες τόσες για πρόβα. Όταν, λοιπόν, τελειώσουν οι ηχογραφήσεις των μουσικών, αναλαμβάνει ο ηχολήπτης, ο οποίος χρειάζεται επίσης πολλές ώρες για να κάνει κάποιες εξειδικευμένες εργασίες, που είναι αναγκαίες. Οι ώρες μετράνε…

Έπειτα, όταν τελειώσει αυτή τη δουλειά, γίνεται η μίξη στο κάθε τραγούδι. Έπειτα πρέπει να γίνει ακρόαση του δίσκου από ηχολήπτη και δημιουργό για να δοθεί το οκ ότι όλα είναι καλά. Έπειτα πρέπει να γίνει μάστερ του δίσκου. Όλη αυτή η διαδικασία είναι χρήματα. Έπειτα χρειάζεται και κάποιος να δημιουργήσει το εικαστικό μέρος. Επίσης, για να βγει ένας δίσκος ως φυσικό προϊόν, χρειάζεται ένα μεγάλο ποσό σε σχέση με τους μισθούς της εποχής, που και αυτό το αναλαμβάνει ο καλλιτέχνης εάν δεν ανήκει σε κάποια εταιρεία. Αλλά και σε εταιρεία να είναι, μόνο ο γνωστός καλλιτέχνης δεν θα πληρώσει το κόστος παραγωγής ίσως.

Με την ευκαιρία να πω πως αν κάποιος θέλει να μπει σε μια εταιρεία, ακόμη κι αν πληρώσει, δεν αρκεί αυτό. Θα πρέπει η εταιρεία να ενδιαφέρεται και να της αρέσει το υλικό του καλλιτέχνη ή ο ίδιος. Εντάξει, εννοείται πως αν έχεις πολλά λεφτά όλοι σου λένε “Περάστε, κύριε” γιατί σ’ αυτή την εποχή όλα έχουν τιμή αλλά ελάχιστα έχουν αξία. Μετά πάλι πρέπει να πληρώσει ο ίδιος ο καλλιτέχνης έναν άνθρωπο για να του κάνει τις δημόσιες σχέσεις, να του κλείσει συνεντεύξεις κλπ.

Ακόμη και σε σχέση με το μαγαζί, όπου θα προσπαθήσει να κάνει μια παράσταση, πάλι όλα πρέπει να περάσουν απ’ τον καλλιτέχνη. Εκεί τα πράγματα λειτουργούν κάπως έτσι. Θα πρέπει ο καλλιτέχνης να φέρει τον κόσμο του και το μαγαζί παίρνει ένα πρώτο καθαρό ποσό για τα ένσημα των μουσικών, που θα χρησιμοποιήσει ο καλλιτέχνης αλλά και για το κόστος του μαγαζιού συνολικά (ρεύμα, σερβιτόροι κτλ).

Επιπλέον, παίρνει ένα μεγάλο ποσοστό από τα εισιτήρια και την κατανάλωση ποτών και στο τέλος της παράστασης, όσα χρήματα απομείνουν απ’ όλα αυτά, δίνονται στον καλλιτέχνη για να πληρώσει του μουσικούς, ενδεχομένως και κάποιον ηχολήπτη και φωτιστή. Κι αν θέλει να βιντεοσκοπήσει επαγγελματικά κάτι απ’ την παράσταση, θα πρέπει να πληρώσει κι αυτό. Καλώς ήρθατε στον κόσμο των δημιουργών, καλλιτεχνών… Ένα “εύκολο” επάγγελμα. Είναι κι άλλα ακόμα, ναι…

Πραγματικά ένα δύσκολο εγχείρημα, ωστόσο εσείς δεν το βάζετε κάτω. Ο “Φρέσκος Πηλός” ήταν μόνο το πρώτο μέρος, πράγμα που σημαίνει πως περιμένουμε και τη συνέχεια.

Ναι κι ελπίζω μέσα στους επόμενους μήνες να είμαστε έτοιμοι να σας το παρουσιάσουμε και τότε θα χαρώ πολύ να τα πούμε ξανά!

Γιάννης Κουλούσιας “Το ζητούμενο είναι να ζεις μέσα στην τέχνη κι όχι μέσα από την τέχνη”

Γιάννης Κουλούσιας, ένας ακούραστος “εργάτης” της μουσικής, ο Γιάννης Κουλούσιας, δημιουργεί όχι μόνο τραγούδια αλλά και πρωτότυπα μουσικά όργανα που χαρίζουν στις συνθέσεις του καινούργιους ήχους.

Πρόσφατα κυκλοφόρησε ο πρώτος προσωπικός του δίσκος. Η “Χαραυγή” με συνθέσεις του ίδιου ενώ τους στίχους συνυπογράφουν μαζί με τον Γιάννη Κουλούσια, ο Κώστας Τζιδημόπουλος και η Ασκληπιάδα Κυριάκου.

Στα τέσσερα από τα οκτώ τραγούδια της “Χαραυγής” συμμετέχουν ερμηνευτικά η Λιζέτα Καλημέρη, η Φωτεινή Βελεσιώτου, η Dilek Koç και ο Δημήτρης Ζερβουδάκης.

Οι ήχοι των τραγουδιών είναι φυσικοί, παραδοσιακοί με σύγχρονες ενορχηστρώσεις, ηλεκτρονικοί με παραδοσιακά στοιχεία και επιδιώκουν να προσεγγίσουν κάθε γωνιά της μεσογείου μέσα από το πρίσμα της προσωπικής αισθητικής και της αγάπης για την μουσική.

Γιάννης Κουλούσιας

Γιάννης Κουλούσιας

 

Συνέντευξη στην Αντιγόνη Καριπίδου

 

Ύστερα από μια πολυετή διεργασία, κυκλοφόρησε στα μέσα της χρονιάς ο πρώτος σου δίσκος “Χαραυγή”. Θα ήθελα να μας πεις πρώτα απ’ όλα γιατί επέλεξες αυτόν τον τίτλο.

Το τελευταίο τραγούδι του άλμπουμ ονομάζεται Alba που στην καταλανική γλώσσα μεταφράζεται ως χαραυγή! Επέλεξα, λοιπόν, την Χαραυγή ανάμεσα από τους τίτλους των οχτώ υπόλοιπων τραγουδιών του άλμπουμ, γιατί θέλησα να βαπτίσω τον δίσκο με ένα όνομα που πρεσβεύει το φως και την αισιοδοξία!

Σ’ αυτή την πρώτη σου δισκογραφική δουλειά είχες τη χαρά να μοιραστείς κάποια απ’ τα τραγούδια με γνωστούς κι αγαπημένους ερμηνευτές, όπως η Φωτεινή Βελεσιώτου, η Λιζέτα Καλημέρη, η Dilek Koç και ο Δημήτρης Ζερβουδάκης. Πώς προέκυψαν αυτές οι συνεργασίες;

Είχα μεγάλη χαρά που αγαπημένοι καλλιτέχνες δέχτηκαν πρόθυμα να συμμετάσχουν στο πρώτο μου ολοκληρωμένο έργο. Η επιλογή έγινε από μόνη της. Με ένα τρόπο τελείως συγκυριακό, σαν από θαύμα! Ξαφνικά ήρθαν στη ζωή μου ο ένας μετά τον άλλο και πιστεύω πως καθώς τραβάμε τον δρόμο μας με αφοσίωση, η ίδια η ζωή, από μόνη της ανοίγει καινούργιους ορίζοντες για εμάς, αρκεί να είμαστε έτοιμοι με τα μάτια ανοιχτά και με την σκέψη καθαρή ώστε να τους δούμε.

Τα περισσότερα τραγούδια της “Χαραυγής” έχουν έντονα στοιχεία παραδοσιακής μουσικής. Είναι πραγματικά ευχάριστο ένας νέος δημιουργός να βρίσκει ενδιαφέρον στην παράδοση και να την εξελίσσει μέσα απ’ τη δουλειά του.

Οι ήχοι των παραδοσιακών μουσικών οργάνων μαζί με τους μουσικούς τρόπους της αρχαίας Ελλάδας -και μετέπειτα της Βυζαντινής μουσικής, νομίζω πως είναι το αδιάλειπτο φως που έχει περάσει από γενιά σε γενιά. Το οποίο άνοιξε και εξακολουθεί να ανοίγει τον δρόμο σε κάθε καινοτομία. Νιώθω πως είμαι από τους τυχερούς μουσικούς που η ζωή στο διάβα της με έφερε κοντά σε σπουδαίους δασκάλους.

Εκείνοι είναι που μου αποκάλυψαν αρχέγονα ακούσματα, ικανά να αγγίξουν την ψυχή μου και να της μιλήσουν μονομιάς. αισθάνομαι πως οι αρχέγονοι ήχοι δεν επινοήθηκαν αλλά θεόπνευστα αποκαλύφθηκαν στους προγόνους μας. Ό,τι κάνει την καρδιά να σκιρτά και ό,τι ενεργοποιεί το συναίσθημα, έχει σπουδαία δύναμη. Έτσι, με τον καιρό και μέσω της αγάπης μας για τη μουσική, έφτασε στα χέρια μας η παραδοσιακή μουσική σαν εφόδιο. Το dna μας είναι ποτισμένο με αυτή, αρκεί να ψάξει κανείς μέσα του για να τη βρει. Θεωρώ, λοιπόν, χρέος μου να παραδώσω κι εγώ όλα αυτά που έλαβα, μέσα από τη δική μου μουσική ηλιαχτίδα.

Γιάννης Κουλούσιας

Γιάννης Κουλούσιας

Σε μια αντικειμενικά δύσκολη εποχή για το ελληνικό τραγούδι και τη δισκογραφία, εσύ καταφέρνεις να κάνεις έναν δίσκο, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί “υπερπαραγωγή”.  Κρίνοντας απ’ τη συμμετοχή όχι μόνο των σπουδαίων ερμηνευτών, που αναφέραμε, αλλά και των πολύ σημαντικών μουσικών που έπαιξαν. Μια πολύ προσεγμένη δουλειά, απ’ το εξώφυλλο του cd μέχρι και το τελευταίο τραγούδι.

Με πολλή αγάπη, αγωνία, χαρά αλλά και κόπο! Έπειτα από τέσσερα χρόνια σκληρής μα κι ευχάριστης δουλειάς, καταφέραμε παρέα με τους φίλους συνεργάτες να φέρουμε εις πέρας την ολοκλήρωση αυτού του καλλιτεχνικού έργου. Όλοι οι φίλοι μουσικοί οι οποίοι είναι δάσκαλοι ο καθένας στο είδος του, έδωσαν την ψυχή τους σε κάθε νότα και βοήθησαν την Χαραυγή να ενορχηστρωθεί!

Νιώθω πραγματικά την ανάγκη για άλλη μια φορά να τους ευχαριστήσω και δημόσια: Ο Νίκος Αγγούσης έπαιξε κλαρίνο, καβάλ και νέι. Ο σπουδαίος φίλος και δάσκαλός μου Κώστας Αναστασιάδης έπαιξε από drums, drumsticks, rainsticks, clabs, bels και timpani. Παράλληλα ανέβασε αυτόν τον δίσκο σε ένα πολύ υψηλό επίπεδο μέσω της καθοδήγησής του καθ όλη τη διάρκεια της παραγωγής και της ενορχήστρωσης. Ο Βαγγέλης Βραχνός έπαιξε κοντραμπάσο, ηλεκτρικό μπάσο και τρομπέτα. Ο Ιμπραήμ Ιμπραήμογλου έπαιξε riq, darbuka, taff, bentir, νταούλι, springdrum και teechimes και τον ευχαριστώ θερμά για την αμέριστη υποστήριξή του. Η Εύη Καζαντζή έπαιξε βιολοντσέλο και η Μαρία Κατέχη έκανε τα φωνητικά στο «Φεύγω για τη Σαμοθράκη».

Ο Βασίλης Κατσούλης έπαιξε keyboards και synthesizer. Ο Θανάσης Κουλεντιανός έπαιξε κανονάκι. Εγώ εκτός από τα φωνητικά έπαιξα ούτι, νέι, και ακουστική κιθάρα στο «Alba» και ο Δημήτρης Λάππας έπαιξε κιθάρες: ακουστική, ηλεκτρική, ηλεκτρική άταστη, μπουζούκι, μπαγλαμαδάκι και τζουρά. Η συμβολή του Δημήτρη ήταν επίσης μεγάλη στο άλμπουμ και τον ευχαριστώ ιδιαίτερα. Ο Στέλιος Ματακάκης έπαιξε γκάιντα. Ο Γιώργος Ντινάκος έπαιξε κλασσική κιθάρα flamenco. Ο Γιάννης Πούλιος έπαιξε λαούτο.

Ο Απόστολος Πρεπόνης έπαιξε yali tambour. Ο Κυριάκος Ταπάκης έπαιξε ούτι στο «Στης ανατολής τη χώρα». Ο αγαπημένος μου φίλος και δάσκαλος Ziad Rajab έπαιξε ούτι στο «Όταν σε έχω αγκαλιά μου». Ο Βασίλης Τσιούτσιος έπαιξε πιάνο στο «Ήρθε η ώρα για να πω» και του το αφιερώνω μιας και δε βρίσκεται πλέον στη ζωή. Ο Γιώργος Ψάλτης, ένας από τους σπουδαίους δάσκαλος της παράδοσής μας έπαιξε βιολί και βιόλα. Η Alba από την Καταλονία έκανε τα φωνητικά στην τελευταία σύνθεση. Ο Γιώργος Μπακάλης πραγματοποίησε την ηχοληψία και την επεξεργασία του ήχου. Ο Χρήστος Μέγας έκανε την μίξη και το mastering. Η Άννα Καραθανάση επιμελήθηκε τα κείμενα του άλμπουμ. Η Ελένη Τζαφέρη επιμελήθηκε με πολλή αγάπη και υπομονή το όλο το εικαστικό κομμάτι του σχεδιασμού.

Με όλα αυτά τα «θηρία» της μουσικής και με τους αγαπημένους συνεργάτες, το άλμπουμ πήρε αξιοζήλευτη μορφή και η παραγωγή ξέφυγε οικονομικά και ποιοτικά. Αφού μπήκα στο χορό, χόρεψα! Με την ευλογία του γέροντά μου και την ευχή του Θεού όλα πήγαν περίφημα και το άλμπουμ αισίως ολοκληρώθηκε!

Γιάννης Κουλούσιας

Εκτός από κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις καλλιτεχνών, που από άποψη δε θέλησαν ν’ αφήσουν τη Θεσσαλονίκη για την Αθήνα κι έχτισαν εδώ την καριέρα τους, κάποτε το να κατέβει κανείς στην Αθήνα θεωρούταν “μονόδρομος”. Έχουν αλλάξει σήμερα τα πράγματα, δεδομένου πως υπάρχει και η βοήθεια του διαδικτύου και των social media;

Η αλήθεια είναι ότι με τα social media μπορεί κανείς να βρίσκεται πλέον παντού. Είναι μια κοινότητα βοηθητική αλλά σε καμία περίπτωση δεν αντικαθιστά την δια ζώσης επαφή. Την πρωτεύουσα την επισκέπτομαι όταν χρειάζεται. Τόσο όσο! Δε βρίσκω απαραίτητο να είναι κανείς εκεί 12 μήνες το χρόνο, όταν μπορεί να κάνει τη δουλειά του με συγκεκριμένες προγραμματισμένες επισκέψεις παροδικά. Αλλιώς συμβαίνει μια κατάχρηση και η πόλη σε φθείρει χωρίς να το καταλαβαίνεις. Την κουράζεις και σε κουράζει. Το ίδιο βέβαια ακριβώς συμβαίνει και με την κατάχρηση στα social media. Μπορεί να ανοίξεις την εφαρμογή ψάχνοντας κάτι συγκεκριμένο αρχικά και χωρίς να το αντιληφθείς φτάνεις να καταλήξεις να έχεις χάσει την αίσθηση του χωροχρόνου σου από την ανταλλαγή περιττών πληροφοριών. Η υποκειμενική μου άποψη είναι ότι αν βρίσκεσαι κάπου αποκεντρωμένα γλιτώνεις από πολλά. Είσαι πιο ανοιχτός στην έμπνευση και παράλληλα περισσότερο συγκεντρωμένος στις ιδέες που σου έρχονται.

Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζει ένας νέος καλλιτέχνης στο να προωθήσει τη δουλειά του; Εσύ με ποιον τρόπο επιλέγεις να επικοινωνείς τα τραγούδια σου;

Η δυσκολία που αντιμετωπίζει ένας καλλιτέχνης στο να προωθήσει τη δουλειά του είναι το… να προωθήσει τη δουλειά του! Η κανονική «δουλειά» ενός καλλιτέχνη είναι να δημιουργεί ακολουθώντας την έμπνευσή του. Αν διακόψει την έμπνευσή του για να προωθήσει την έμπνευσή του, ξεκουρδίζεται -όπως συνηθίζω να λέω. Προς το παρόν χρειάζεται και «το τρέχω» μόνος μου προσπαθώντας όσο μπορώ να μην απομακρύνομαι από την μουσική. Συχνά, όμως, νιώθω ν’ αμφιταλαντεύομαι από τη θέση του καλλιτέχνη στη θέση του διαφημιστή και αυτό εύχομαι σύντομα να αλλάξει. Το ζητούμενο δε θα έπρεπε να είναι να ζει κανείς μέσα από την τέχνη. Αλλά να ζει μέσα στην τέχνη.

Εκτός από συνθέτης, στιχουργός κι ερμηνευτής είσαι και κατασκευαστής οργάνων. Θέλεις να μας μιλήσεις και γι αυτή σου την ιδιότητα;

Με συναρπάζει η χειροτεχνία όταν αποκτά ήχο! Κατασκευάζω νέι και ορισμένα άλλα πρωτότυπα μουσικά όργανα κι έτσι μου δίνεται η δυνατότητα μέσα από το χόμπι μου να φιλοξενώ καινούργιους ήχους στις συνθέσεις μου. Είναι κάτι που μου δίνει μεγάλη χαρά και έμπνευση για κάτι φρέσκο κάθε φορά! Στα επόμενα καλλιτεχνικά έργα που ετοιμάζω θα σας γνωρίσω τους νέους πρωτότυπους ήχους που προέκυψαν από αυτή μου την ενασχόληση.

Είναι βέβαια νωρίς να μιλάμε για επόμενο δίσκο αλλά σίγουρα θα έχεις κάποια σχέδια. Τι να περιμένουμε από εσένα;

Ετοιμάζω ένα οπτικοακουστικό θέμα με τοπία και πρωτότυπους ήχους. Το οποίο θα επιτρέπει στον θεατή-ακροατή να ταξιδέψει νοητά. Παράλληλα, έχω ήδη επιλέξει και ετοιμάσει τα demos από τα τραγούδια που πρόκειται να ηχογραφήσω για τη δεύτερη δισκογραφική δουλειά. Αλλά είναι πολύ νωρίς να συζητήσουμε γι αυτό. Προς το παρόν θα αφήσουμε την «Χαραυγή». Ας πάρει τον χρόνο της για να συστηθεί με το κοινό που θα την αγαπήσει.

Γιάννης Κουλούσιας

Γιάννης Κουλούσιας

Λίγα λόγια για τον Γιάννη Κουλούσια

Ο Γιάννης Κουλούσιας γεννήθηκε και ζει στη Θεσσαλονίκη. Ξεκίνησε, από την παιδική του ηλικία, μουσικές σπουδές στο Πνευματικό Κέντρο του δήμου Σταυρούπολης. Ως έφηβο μέλος της λαϊκής ορχήστρας του δήμου συμμετείχε σε φεστιβάλ σε Ελλάδα και εξωτερικό. Είναι πτυχιούχος της Αρμονίας της Μουσικής αποκτώντας τον τίτλο σπουδών του από το Λυδικό Ωδείο Θεσσαλονίκης. Καθώς και πτυχιούχος Βυζαντινής Εκκλησιαστικής Μουσικής από τη σχολή της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης. Εντρύφησε στην ανατολική μουσική δίπλα στον Ziad Rajab. Έναν από τους σημαντικότερους μουσικούς της ανατολικής παράδοσης που ζει στη χώρα μας. Μαθητεύει πλάι στον διεθνούς φήμης ντράμερ Κώστα Αναστασιάδη, με κατεύθυνση στην αρμονία του ρυθμού.

Εμφανίζεται σε μουσικές σκηνές σε Ελλάδα και εξωτερικό (one man band show). Πειραματιζόμενος -σε ζωντανή ενορχήστρωση- με νυκτά, κρουστά και πνευστά όργανα, δημιουργώντας πρωτότυπους μουσικούς ήχους. Επιπλέον, συμμετέχει σε φεστιβάλ καθώς και σε πολιτιστικές εκδηλώσεις μαζί με το «Μουσικό πλήρωμα», ένα μουσικό συγκρότημα που έχει ιδρύσει ο ίδιος. Παράλληλα, σε συνεργασία με καταξιωμένους μουσικούς και χορευτές, συμπράττουν δημιουργώντας projects που αφορούν σε πρωτότυπη αυτοσχεδιαστική μουσική, κατάλληλη για ζωντανές μουσικές παραστάσεις, για μουσική επένδυση κινηματογραφικών ταινιών, ποίησης και ντοκιμαντέρ, με χαρακτήρα μεσογειακής- ethnic ατμόσφαιρας.

Η μουσική παράγεται κατά βάση από ιδιαίτερα σπάνια (και μη) έγχορδα, νυκτά, κρουστά, τοξοτά και πνευστά όργανα, ενδεικτικά των οποίων είναι τα: Υayli Τambur, Ούτι, Nay, Κιθάρα, Φυσαρμόνικα, Βιολί, Πολίτικη Λύρα, Τζουρά και από το Kalimpoud (ένα πρωτότυπο κρουστό όργανο δικής του ευρεσιτεχνίας). Η μουσική επενδύεται και από ηχογραφήματα φυσικού περιβάλλοντος, προσαρμοσμένα στο ανάλογο ύφος του εκάστοτε project. Δημιουργώντας ηχητικά τοπία. Οι μελωδίες των συνθέσεων αποτελούνται από ένα κράμα αντιθέσεων των ήχων, ενορχηστρώνοντάς τες μέσα από ένα ευρύ φάσμα ηχητικών πεδίων (digital effects & live looping).

Το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ σε μουσική σύνθεση του ίδιου με τίτλο «Χαραυγή», έχει μόλις κυκλοφορήσει και είναι διαθέσιμο από όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες. Αποτελείται από οκτώ τραγούδια (στα τέσσερα εκ των οποίων συμμετέχουν οι: Φωτεινή Βελεσιώτου, Δημήτρης Ζερβουδάκης, Λιζέτα Καλημέρη και η Dilek Koc). Καθώς και από μια μουσική σύνθεση Ανδαλουσιανού χαρακτήρα με βοκαλισμούς. Τους στίχους συνυπογράφουν μαζί με τον Γιάννη Κουλούσια ο Κώστας Τζιδημόπουλος και η Ασκληπιάδα Κυριάκου. Το ύφος του άλμπουμ είναι μεσογειακό. Οι στίχοι του είναι ερωτικοί, κοινωνικοί αλλά και συμβουλευτικοί. Οι ήχοι του είναι φυσικοί, παραδοσιακοί με σύγχρονες ενορχηστρώσεις, ηλεκτρονικοί με παραδοσιακά στοιχεία. Οι ήχοι επιδιώκουν να προσεγγίσουν κάθε γωνιά της μεσογείου μέσα από το πρίσμα της προσωπικής αισθητικής και της αγάπης για την μουσική.

Ακούστε εδώ το δίσκο χαραυγή

Οι Stringless… που δεν έγιναν αρνάκια!

Οι Stringless. String-less (χωρίς έγχορδα) αλλά και… Στρίγκλες, τα μυθικά πλάσματα!
Έξι γυναίκες, έξι φωνές, ένα πολυφωνικό σχήμα. Μια ξεχωριστή μουσική πρόταση, με τραγούδια που αποδίδονται από το πιο θαυμαστό, το πιο άρτιο μουσικό όργανο: την ανθρώπινη φωνή!

Κι όσο κι αν μια τέτοια πρόταση φαίνεται να εμπεριέχει τα ρίσκα της, οι Stringless βρήκαν τον στόχο κι άγγιξαν ένα μεγάλο μέρος του κοινού. Κι αυτό, επειδή ακριβώς λειτούργησαν χωρίς “στόχο”, παρά μόνο με την ανάγκη να μοιραστούν τον μουσικό τους κόσμο. Κι όταν θέλεις πραγματικά να μοιραστείς, τότε είναι βέβαιο πως θα βρεις αποδέκτες!

Αυτή την εποχή οι Stringless (Αλμπένα Κούτοβα, Έλσα Μουρατίδου, Βασιλική Αλεξίου, Κατερίνα Μαυροφρύδου, Δωροθέα Μιχαήλ, Στέλλα Γιαλτζή) μπαίνουν στο στούντιο για την ηχογράφηση των τραγουδιών του δεύτερου δίσκου τους κι εμείς “κλέψαμε” λίγο απ’ τον χρόνο τους για να τις γνωρίσουμε καλύτερα.

Συνέντευξη στην Αντιγόνη Καριπίδου

 

Πώς γεννήθηκε η ιδέα για ένα πολυφωνικό γυναικείο σχήμα;

Η δημιουργία του σχήματος ήρθε από μια ιδέα/ανάγκη της Αλμπένας Κούτοβα για ένα πολυφωνικό γυναικείο συγκρότημα, αξιοποιώντας τις μουσικές καταβολές της που φέρει από την παιδική της ηλικία στην Βουλγαρία.

 

Το ελληνικό κοινό δεν είναι συνηθισμένο σε αυτού του είδους τα σχήματα. Σας απασχόλησε στο ξεκίνημα η σκέψη πως ίσως να μην τύχετε αποδοχής;

Η αλήθεια είναι πως είναι μια «δύσκολη» πρόταση σε σχέση με τις γνώριμες μορφές γκρουπ. Η έλλειψη μουσικών οργάνων από μόνο του είναι κάτι επίφοβο και δύσκολο από πολλές πλευρές, παράλληλα όμως είναι και κάτι τρομερά ενδιαφέρον και πρωτότυπο ειδικά όταν χρησιμοποιείς την πολυφωνία για να αποδώσεις πέρα από παραδοσιακά πολυφωνικά τραγούδια και σύγχρονα, καθώς και νέες δημιουργίες με αυτή τη λογική. Δεν υπήρξε ποτέ η σκέψη αν θα γίνει αποδεκτό ή όχι.. αν θα «πετύχει» ή όχι. Απλά επιλέξαμε και επιλέγουμε να μοιραζόμαστε τον μουσικό μας κόσμο, κι όπου μας βγάλει αυτό το ταξίδι.

 

Τελικά η αποδοχή ήρθε και, μάλιστα, οι Stringless έχουν γίνει σημείο αναφοράς. Όχι μόνο επειδή αποτελείτε κάτι διαφορετικό αλλά και για το άρτιο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα που προσφέρετε στις εμφανίσεις σας.

Το μέγεθος της αποδοχής βέβαια είναι κάτι σχετικό πάντα! Πράγματι όμως έχουμε δεχτεί μεγάλη αγάπη από τον κόσμο και νιώθουμε ότι το έχει αγκαλιάσει το κοινό όλο μας το εγχείρημα. Δίνουμε μεγάλη προσοχή και κάνουμε πολλή δουλειά ώστε να υπάρχει μουσική αρτιότητα, μια διαφορετική ενορχηστρωτική πρόταση των κομματιών που επιλέγουμε, και προσπαθούμε παράλληλα να δουλέψουμε και το κομμάτι της έκφρασης, της ερμηνευτικής απόδοσης πάνω στη σκηνή, της κινησιολογίας μας ώστε να έχουμε όσο το δυνατών μια πιο ολοκληρωμένη παράσταση.

 

Ήταν επίπονη η πορεία μέχρι την αναγνώριση ή ήρθαν εύκολα τα πράγματα;

Ήταν και είναι μια επίπονη προσπάθεια, καθώς υπάρχουν πολλοί παράγοντες που μας δυσκολεύουν να έχουμε μια πιο γρήγορη κι εύκολη πορεία. Αρχικά, η απουσία των μουσικών οργάνων απαιτεί πολύ περισσότερη δουλειά κι ακόμη περισσότερες πρόβες ώστε να ενορχηστρωθούν τα κομμάτια σε φωνές και να «βγουν» στις παραστάσεις. Δεύτερον, η γεωγραφική θέση της βάσης μας ως σχήμα, η οποία είναι η Θεσσαλονίκη, δυσκολεύει κι αυτή με τη σειρά της στο να βρισκόμαστε εύκολα μέσα στην πολιτιστική αγορά της χώρας, που -καλώς ή κακώς- βρίσκεται στην Αθήνα.

Τρίτο και σημαντικότερο, είναι ότι το σχήμα αποτελείται αποκλειστικά από γυναίκες, οι οποίες έχει χρειαστεί (ευτυχώς όχι ταυτόχρονα!) να αφήσουν για ένα διάστημα το σχήμα καθώς έφερναν στον κόσμο τα παιδιά τους, (αυτό πάει από μόνο του το γκρουπ στο να κινηθεί με άλλους ρυθμούς και εναλλακτικές). Αλλά ακόμα και όταν επανερχόμαστε και ξεκινάμε τις συναυλίες, υπάρχει περιορισμός στο πόσες μέρες μπορούμε να λείψουμε από τα παιδιά και από τα σπίτια μας για ένα τουρ.

Παρ’ όλα αυτά, όμως, η αλήθεια είναι πως σε κάποια πράγματα σταθήκαμε αρκετά τυχερές γιατί από την αρχή ακόμα πίστεψαν πολλοί άνθρωποι σ’ εμάς και ο καθένας μας βοήθησε από την θέση που είχε. Σταθήκαμε τυχερές γιατί όλα αυτά τα χρόνια μας προσέφεραν πολύτιμη βοήθεια φωτογράφοι, βιντεολήπτες, ηχολήπτες, παραγωγοί, σκηνοθέτες, κινηματογραφιστές και χάρη σε αυτούς τους ανθρώπους έχουν βγει πολλές από τις δουλειές μας.

 

Τι δυσκολίες συναντά ένα γυναικείο γκρουπ και μάλιστα όταν έχει να προτείνει κάτι μοναδικό στα ελληνικά μουσικά πράγματα;

Από πρακτικής άποψης ό,τι έχει προαναφερθεί. Όσον αφορά το καλλιτεχνικό κομμάτι, μάλλον τις ίδιες δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο οποιοσδήποτε νέος καλλιτέχνης στην Ελλάδα.

Οι Stringless

Οι Stringless

 

Στο ντοκιμαντέρ του Άγγελου Κοβότσου με θέμα τις Stringless, που πήρε και το βραβείο κοινού στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 2017, παρακολουθούμε πότε με χαμόγελο, πότε με συγκίνηση όμορφες αλλά και δύσκολες στιγμές τόσο στην καλλιτεχνική σας πορεία όσο και στην προσωπική ζωή των μελών του σχήματος. Πώς προέκυψε η ιδέα του ντοκιμαντέρ;

Το 2014 μας κάλεσαν να παίξουμε στην πλατεία Συντάγματος για την αλλαγή του χρόνου, στα πλαίσια των εκδηλώσεων του δήμου Αθηναίων. Η εκδήλωση αυτή ήταν σε απευθείας μετάδοση από την κρατική τηλεόραση και σκηνοθέτης ήταν ο Άγγελος Κοβότσος. Από την πρώτη στιγμή της συνεργασίας μας αντιλήφθηκε όλο αυτό το μυστήριο, που υπάρχει μέσα σ’ ένα γυναικείο συγκρότημα. Πώς τα καταφέρνουμε; Πώς μπορούμε και αντεπεξερχόμαστε σε μια τόσο απαιτητική δουλειά; Πώς καταφέρνουμε και ισορροπούμε τους ρόλους που έχει φορτωθεί η γυναίκα στην σύγχρονη κοινωνία; Τα καταφέρνουμε άραγε; Έτσι μας πρότεινε να ξεκινήσουμε το ντοκιμαντέρ που θα έλυνε τα ερωτήματα!

 

Ποιες στιγμές ξεχωρίζετε στην μέχρι τώρα πορεία σας;

Η πρώτη μας συναυλία το 2012 στην Ικαρία ήταν αυτή που διαδέχθηκε μια σειρά γεγονότων, που μας έφερε στην συνεργασία με τον παραγωγό του δίσκου μας και του ντοκιμαντέρ. Ακόμα μια δυνατή στιγμή ήταν η συμμετοχή μας στο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ και το βραβείο κοινού. Επίσης η συμμετοχή μας σ’ ένα από τα μεγαλύτερα διεθνή φεστιβάλ τζαζ στο Μαρόκο.

 

Υπάρχουν κάποια πράγματα που θ’ αλλάζατε αν μπορούσατε να γυρίσετε τον χρόνο πίσω;

Μάλλον όχι.. όλα τελικά κάποιο λόγο έχουν που γίνονται όπως γίνονται… μέσα από τις επιλογές έρχεται η εμπειρία.

 

Ο covid και οι καραντίνες, νέα στοιχεία της καθημερινότητάς μας, έπληξαν κατά πολύ τον χώρο της μουσικής και την τέχνη γενικότερα. Πώς το αντιμετωπίσατε όλο αυτό; Υπήρξε τροχοπέδη στα σχέδιά σας ή το βιώσατε δημιουργικά;

Ήταν ένα σοκ για όλες μας, όπως και για όλον τον κόσμο. Στην αρχή υπήρξε μεγάλο μούδιασμα, μείναμε αρκετό καιρό μακριά από πρόβες, από παιξίματα…. Επιπλέον η κάθε μια έπρεπε να διαχειριστεί την δική της πραγματικότητα. Μας πήρε αρκετό χρόνο στην αρχή μέχρι ν’ αντιληφθούμε κάπως τι συμβαίνει, έπειτα όμως ανασυνταχθήκαμε και αρχίσαμε να προετοιμάζουμε το υλικό για τον νέο μας δίσκο.

 

Το 2018 μας χαρίσατε αφού τον… ξεροψήσατε για τέσσερα χρόνια στον φούρνο, όπως αναφέρετε, τον πρώτο σας δίσκο. Ετοιμάζετε κάτι άλλο δισκογραφικά;

Ακριβώς αυτή την περίοδο μπαίνουμε στο στούντιο για τις ηχογραφήσεις του δεύτερου δίσκου μας! Ο δίσκος αυτός θα αποτελείται αποκλειστικά από νέες δημιουργίες δικές μας και κάποιων φίλων. Θα υπάρξει μια διασκευή σε παραδοσιακό τραγούδι, που είναι μια τόσο πρωτότυπη ώστε το νιώθουμε σαν μια νέα δημιουργία! Αυτή τη φορά για να μην το ξεροψήσουμε. Aποφασίσαμε με το που έχουμε έτοιμο το κάθε κομμάτι να το δημοσιοποιούμε και όταν ολοκληρωθεί αυτή η ενότητα κομματιών, θα εκδοθεί και ο δίσκος ως φυσικό προϊόν.

 

Και μια τελευταία ερώτηση για να ξέρουμε τι μας περιμένει με τις Stringless: Τι σας κάνει στρίγκλες και τι αρνάκια;

Όλα και τίποτα! Και για τις δυο περιπτώσεις! Είμαστε γενικότερα μια έκπληξη! Είμαστε απρόβλεπτες ακόμα και για τους εαυτούς μας!

 

Ακολουθήστε τις Stringless στο διαδίκτυο:

Site: https://stringless.gr/

Facebook: www.facebook.com/stringlessvocalgroup

Instagram: www.instagram.com/stringlessvocalgroup

YouTube: www.youtube.com/channel/UC3OCGe9d4zdErrdBff8F-Ow/videos

Οι Fürstenplatz, η Paula και άλλες καθημερινές ιστορίες

Fürstenplatz

Ο Αντώνης, ο Τέο, ο Δημήτρης. Και ο Γιώργος. Τέσσερις φίλοι. Δηλαδή τρεις κι άλλος ένας. Φίλος. Στην πλατεία. Στο Fürstenplatz. Γύρω απ’ την πλατεία υπάρχουν σπίτια, μαγαζιά, δέντρα και παγκάκια. Μέσα στα σπίτια, στα μαγαζιά, ανάμεσα στα δέντρα και πάνω στα παγκάκια υπάρχουν άνθρωποι. Άλλοι κάθονται, άλλοι στέκονται κι άλλοι περνούν. Οι τέσσερις φίλοι πίνουν – σχεδόν καθημερινά – έναν καφέ στο αγαπημένο τους στέκι. Άλλες φορές φραπέ, άλλες φορές espresso κι άλλες φορές γαλλικό. Άλλες φορές μιλάνε κι άλλες φορές σιωπούν. Κατά τ’ άλλα, δε συμβαίνουν και πολλά. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν… Όπως και να ‘χει, την ημέρα εκείνη κάτι ταρακούνησε την καθημερινότητά τους. Κι έβαλαν έναν στόχο. Ποιος είναι αυτός ο στόχος και ποια είναι αυτή η σερβιτόρα; Ή μήπως είναι αυτή ο στόχος; Δεν έχουν ιδέα. Θα τον πετύχουν όμως;

Κάπως έτσι και ύστερα από αναρίθμητες βραδιές στις αναρίθμητες μπιραρίες και τα καφέ του Wuppertal αλλά κυρίως του Düsseldorf, εκεί γύρω από το Fürstenplatz, τους ήρθε η ιδέα να βγάλουν δίσκο. Τα τραγούδια ήταν σαν να υπήρχαν…

Ποια είναι η Paula και γιατί της γράψατε τραγούδια;

Αυτό, εάν κάποιος θέλει να το ανακαλύψει, πρέπει να εξοπλιστεί με λίγο χρόνο, δύο κούπες καφέ (για καπνιστές ενδείκνυνται 3 έως 4 τσιγάρα, λέγεται) και λίγη υπομονή για ν’ ακούσει το άλμπουμ «Τραγούδια για την Paula». Δεν είναι, βέβαια, και λίγα αυτά που ζητάμε… ούτε και πολλά όμως!

 

Είναι αυτοβιογραφικά τα τραγούδια στο άλμπουμ «Τραγούδια για την Paula»;

Το άλμπουμ «Τραγούδια για την Paula» αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας. Τα πρόσωπα, τα ονόματα και οι καταστάσεις είναι φανταστικά και οποιαδήποτε ομοιότητα είναι συμπτωματική και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Αλλά μπορεί και όχι…

 

Παρατηρεί κανείς πως σ’ ολόκληρη την ιδιαίτερα προσεγμένη και πολύ πρωτότυπη έκδοση του βιβλίου-cd «Τραγούδια για την Paula», όπως και στα clips, που ανεβάσατε στο YouTube, δε φαίνονται πουθενά τα πρόσωπά σας. Μετράει το πρόσωπο τελικά ή η προσωπικότητα;

Η προσωπικότητα! Αν μετρούσε η ομορφιά του προσώπου, κανένας από τους τέσσερίς μας δε θα έκανε τους άλλους τρεις παρέα! Κανένα εξωτερικό χαρακτηριστικό όπως το παρουσιαστικό, το ύψος, το βάρος, το χρώμα του δέρματος, των ματιών ή των μαλλιών, κάποια σωματική ή ψυχική αναπηρία, το φύλο, αλλά και η θρησκεία, οι σεξουαλικές προτιμήσεις, οι πολιτικές πεποιθήσεις ή η κατάσταση του τραπεζικού λογαριασμού θα έπρεπε να μετράει, εάν ο άνθρωπος είναι καλόκαρδος… βέβαια, εάν τώρα και το πρόσωπο αποπνέει μία συμπαθητική αύρα, αυτό δεν μπορεί κανείς να το χαρακτηρίσει ως αρνητικό στοιχείο. Στους επιστημονικούς κύκλους ο συνδυασμός του «προσώπου» και της «προσωπικότητας» ονομάζεται «προσωποπικότητα».

 

Πώς αυτοχαρακτηρίζονται οι Fürstenplatz;

Ο Αντώνης, ο Τέο, ο Δημήτρης. Και ο Γιώργος. Τέσσερις φίλοι. Πολλά χρόνια τώρα. Ένας καθηγητής, ένας μουσικός, ένας δάσκαλος και ένας ψυχίατρος ενώνουν τις δυνάμεις τους και με τη βοήθεια και την υπομονή πάρα πολλών φίλων και συγγενών φτιάχνουν τον μικρόκοσμο των Fürstenplatz.

Οι Fürstenplatz είναι (από αριστερά προς τα δεξιά) οι: Αντώνης, Τέο, Δημήτρης, Γιώργος

Τι κάνουν τέσσερις Έλληνες στο Düsseldorf;

Ό,τι περίπου κάνουν και τέσσερις άνθρωποι σε οποιοδήποτε μέρος αυτού του πλανήτη, όπου δεν επικρατεί πείνα, πόλεμος, φτώχεια, οποιασδήποτε μορφής καταπίεση ή κάποια φυσική καταστροφή: Προσπαθούν να κλέψουν όσο το δυνατόν περισσότερες στιγμές από την καθημερινότητά τους για να βρίσκονται, να πίνουν καφέ, να φτιάχνουν πράγματα με μεράκι και αγάπη και να προσπαθούν μέσω αυτών να ζωγραφίσουν ένα χαμόγελο στο άνω (και εάν είναι δυνατόν και στο κάτω) χείλος των συνανθρώπων τους.

Αν σε μία υποτιθέμενη δυστοπική πραγματικότητα απαγορευόταν το χιούμορ πώς θ’ αντιδρούσατε;

Να τονίσουμε το «υποτιθέμενη» γιατί μάλλον η ανθρώπινη ζωή σε έναν κόσμο χωρίς χιούμορ δε θα ήταν έτσι όπως τη γνωρίζουμε, οπότε είναι πολύ δύσκολο να το φανταστούμε. Όπως και να ‘χει, όμως, εμείς… όλο και κάποια χαραμάδα θα βρίσκαμε!

Τι να περιμένουμε από τους Fürstenplatz μετά το βιβλίο-cd «Τραγούδια για την Paula»;

Καλύτερα τίποτα!!! Γιατί όπως λέει και μία γερμανική παροιμία (εδώ σε μία πρόχειρη μετάφραση): «Όποιος πετάει ψηλά, πέφτει και πολύ βαθιά»… Ή αλλιώς: «Μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μην πεις»!

Επικοινωνία και social media

Email:

fuerstenplatzmusic@gmail.com

Facebook:   Fürstenplatz Music

Εάν, πάλι, θέλετε ν’ ακούσετε, δείτε ή διαβάσετε περισσότερα επισκεφθείτε την ιστοσελίδα τους:

www.fuerstenplatz.com

Το άλμπουμ «Τραγούδια για την Paula» είναι διαθέσιμο σε όλες τις γνωστές ψηφιακές πλατφόρμες:

Spotify:

https://open.spotify.com/album/2F9Gxbih4wPY1SZI8hL2Ii

Apple Music / iTunes:

https://music.apple.com/de/album/tragoudia-jia-tin-paula/1576509644

amazon music:

https://music.amazon.co.jp/albums/B099FHJBGX?marketplaceId=A1VC38T7YXB528&musicTerritory=JP

YouTube Music:

https://music.youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_mxF-Cto2SWEBzfmMAPJUegP5J0yHCT3V0&feature=share

YouTube:

https://www.youtube.com/channel/UCrQPiqndpx91PSXx4aFBOqQ/playlists

Deezer:

https://www.deezer.com/de/album/244331752

“Σκουπίδια” Ένα Άρθρο του Δημήτρη Μητσοτάκη

Σκουπίδια υπήρχαν πάντα, σε όλες τις εποχές, τουλάχιστον από τότε που υπάρχει ο ανθρώπινος
πολιτισμός. Αναγκαστικά, όταν παράγεις πρέπει και να απορρίπτεις.

O Άγγελος Βλαϊκούδης μιλάει στο Soundcheck Vlog για το νέο του τραγούδι | Εμβόλιο

Άγγελος Βλαϊκούδης Εμβόλιο

Λίγες μέρες μετά την κυκλοφορία του νέου του τραγουδιού, ο Άγγελος
Βλαϊκούδης αποκαλύπτει στη Soundcheck το παρασκήνιο που κρύβεται
πίσω από το «Εμβόλιο».

Συνέντευξη | Χρήστος Κυριαζής

Χρήστος Κυριαζής, ο δεξιοτέχνης των πνευστών, μιλά στη Soundcheck με αφορμή την πρώτη προσωπική δισκογραφική

title_goes_here